ริมฝีปากสั่นระริก เสียงสั่นเครือ น ้าตาไหลอาบแก้มโดยไม่รู้ตัว “พี่สาว?”“เจ้า… เจ้าคือน้องสาว?”“พี่!”“น้องเอ๋ย!”พี่น้องกอดกันร้องไห้ พลัดพรากกันตั้งแต่สองขวบ กลับมาพบกันอีกครั้งหลังสิบแปดปี ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจ“พี่สาว ตอนนั้นพี่ไปไหน ทำไมตอนนี้พี่ชื่อคงเย่ว์ล่ะ”คงเย่ว์เช็ดน ้าตา พูดปนสะอื้น “หลังจากพลัดพรากกัน อาจารย์เก็บข้าได้ พาข้าเที่ยวหาพวกเจ้าทั่วบริเวณใกล้เคียง แต่ไม่พบ จึงพาข้ากลับไปที่สำนักและเลี้ยงดูข้าจนเติบใหญ่”“ตอนนั้นข้ายังเล็ก จำชื่อตัวเองไม่ได้ อาจารย์จึงตั้งชื่อให้ว่าคงเย่ว์”ลู่หยางคิดในใจว่า ข้าคิดไว้แล้ว มือสังหารเก่งแค่ไหนก็ไม่น่าจะจำคนผิด ที่แท้ก็มีสาเหตุห้องของฝูหลิงกลายเป็นที่ปราชุมคนในพริบตา มีลู่หยางกับสหายสามรวมคน ฝูหลิง คงเย่ว์ มือสังหาร และโจรผู้บำเพ็ญที่เมิ่งจิ่งโจวจับมา
เจ็ดคนรวมตัวกันลู่หยางมองสำรวจทุกคน มีสองพี่น้องที่กลับมาพบกัน มือสังหารตาไม่ดี โจรที่อยากขโมยของ เขาเองดั้งเดิมแค่ต้องการหาที่พักข้าแค่เข้าห้องผิด ทำไมพลิกตาเดียวก็มีเรื่องมากมายเช่นนี้ตอนนี้ลู่หยางรู้สาเหตุทั้งหมดแล้ว เขาคงไม่สามารถบอกให้ฝูหลิงลากมือสังหารไปแจ้งความเองได้สองพี่น้องที่เพิ่งพบกัน คนหนึ่งลากมือสังหาร อีกคนลากโจรหัวเราะคุยกันอย่างมีความสุขไปแจ้งความ ภาพนี้ช่างไม่เหมาะสมเอาเสียเลย“ไปกันเถอะ พาคนไปที่ว่าการ” ลู่หยางถอนหายใจ ตัดสินใจทำความดีให้ถึงที่สุดอีกอย่างเขาก็หนีไม
