หมายเท่านั้น ศิษย์พี่ใหญ่แน่นอนว่าไม่ได้ ศิษย์พี่คนที่สามก็ไม่ได้ เหลือแค่หุ่นกลต้องสาปนั่น……นึกถึงหุ่นกลที่กดข่มตัวเองตั้งแต่เริ่มบำเพ็ญมา ลู่หยางรู้สึกว่าตัวเองตอนนี้น่าจะไม่มีปัญหาแล้วเป้าที่เหมาะสมที่สุด!คิดจบปฏิบัติทันทียอดเขาเทียนใหญ่เท่านี้ ลู่หยางเร็วๆ ก็หาหุ่นกลที่กำลังขุดหลุมปลูกต้นไม้อยู่ใต้ต้นสน“เฮ้ย ในที่สุดก็หาเจ้าเจอแล้ว เราจะคิดบัญชีเก่าใหม่รวมๆ กัน!”……การต่อสู้ที่สูสีกันเริ่มขึ้นแล้วสิบลมหายใจเปิดศึก ทารกอมตะหนีอย่างเร็วว่อง
ยี่สิบห้าลมหายใจเปิดศึก ลู่หยางถูกซ้อมจนหน้าเขียวตาแดงจอบเหล็กตีจนเขาร้องเอ๊าะแอ๊ะเปิดศึกหนึ่งนาที ลู่หยางถูกฝังลงดิน ไปเป็นพี่น้องกับต้นสนที่ปลูกอยู่ข้างๆการต่อสู้จบลง หุ่นกลชนะอย่างสูสีรอให้หุ่นกลแบกจอบโซ่เซส่ายเดินออกจากป่าสนแล้ว ลู่หยางจึงกล้าเจาะออกจากดิน ยังขนลุกตั้งฟู“ไม่เสียเปล่าที่เป็นหุ่นกลที่ซ้อมข้าตั้งแต่เด็กจนใหญ่ มีความสามารถพอใช้ ดูเหมือนปัจจุบันยังไม่ใช่คู่ต่อสู้”ตอนต่อสู้กับหุ่นกล ลู่หยางแม้แต่กระบวนกระบี่สยบเซียนยังไม่ทันใช้ การต่อสู้ก็จบแล้วด้วยระดับวิทยายุทธ์ของลู่หยางตอนนี้ หาเป้าที่สามารถใช้กระบวนกระบี่ได้ตามใจช่างยากจริงๆ“เหลาลู่ เจ้าอยู่หรือเปล่า?”เสียงของเมิ่งจิ่งโจวก้องอยู่ในป่าสน เขามาหาลู่หยาง เมื่อครู่ได้ยินเสียงต่อสู้ดังเกินไป คิดสนใจ คิดว่าลู่หยางอาจอยู่ที่นี่ลู่หยางได้ยิน รีบปัดดินบนตัวให้สะอาด ไม่ให้เมิ่งจิ่งโจว
