เมื่อได้ยินถ้อยคำของเย่หนานและได้เห็นขวดหยกในมือของชางหยวน หัวใจของเหมียวฉางอันก็เต้นระรัวราวกับกลองศึก
นางมิคาดคิดเลยว่าเย่หนานจะมีของวิเศษระดับพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินเช่นนี้อยู่ในครอบครอง แถมยังใจกว้างมอบให้ผู้อื่นอย่างง่ายดายราวกับเป็นของไร้ค่า
ชั่วพริบตานั้น เหมียวฉางอันแทบจะกลั้นเสียงอุทานไม่อยู่ ในใจอยากจะเอ่ยปากขอเย่หนานบ้าง แต่ด้วยศักดิ์ศรีเจ้าสำนักและมารยาท นางจึงจำต้องสงบจิตสงบใจ
ราวกับอ่านความคิดออก เย่หนานคลี่ยิ้มบาง ๆ เมื่อสังเกตเห็นแววตาละห้อยของนาง
ส่วนนี่เป็นของเจ้า… พักอาศัยในถิ่นของเจ้า จะให้อยู่เปล่า ๆ ก็กระไรอยู่เย่หนานสะบัดมือ ขวดหยกอีกใบก็ปรากฏขึ้น
ให้… ให้ข้าหรือเจ้าคะ!เหมียวฉางอันถามเสียงหลงด้วยความไม่แน่ใจ มือไม้สั่นเทาขณะยื่นออกไปรับ
แน่นอนเย่หนานพยักหน้ายืนยัน
ขอบพระคุณท่านผู้อาวุโสอย่างสูงเจ้าค่ะ!เมื่อได้รับคำยืนยัน เหมียวฉางอันรีบทรุดตัวลงคุกเข่าโขกศีรษะขอบคุณด้วยความตื้นตันใจอย่างที่สุด
เอาล่ะ พวกเจ้าแยกย้ายกันไปดูดซับพลังเถิด เผื่อว่าจะช่วยยกระดับพลังบำเพ็ญได้บ้าง ถึงเวลาบุกป่าหมอกปีศาจจะได้มีหลักประกันเพิ่มขึ้นอีกหน่อยเย่หนานโบกมือไล่
รับทราบเจ้าค่ะ/ขอรับ!ทั้งสองขานรับพร้อ
