แรงพี่ไต้ยิ้มแย้ม อากัปกิริยาเป็นมิตร น ้าเสียงอ่อนโยน ด้วยตนเองจัดการเรื่องชาและน ้าให้ลู่หยาง“เชิญ ท่านผู้ดูแลลู่ เล่าประสบการณ์ของท่านในเขตปีศาจให้ฟังหน่อย”
สองคนพูดถึงประสบการณ์ในเขตปีศาจทีละคำถามและเสริมเป็นครั้งคราว แน่นอนว่าปกปิดการมีตัวตนของเซียนอมตะ เพียงบอกว่าลู่หยางโชคดี บังเอิญผ่านถ ้าโบราณแห่งกำเนิด ปลุกเจียงเหลียนอี๋ไต้ปู้ฟานเอามือทุบหน้าผากอย่างเจ็บปวด เรื่องราวของทั้งสองช่างแปลกประหลาดเหลือเกิน“หมายความว่า ประเทศปีศาจตามหลักการแล้ว ก็ถือเป็นทรัพย์สินของลัทธิสวรรค์หรือ?”“เข้าใจเช่นนี้ก็ไม่ผิด”“……”“พี่ไต้ หากไม่มีธุระอะไร พวกเราสองคนขอตัวก่อน” ลู่หยางพูดอย่างระมัดระวัง ฉวยโอกาสตอนที่พี่ไต้ตบหน้าผาก แอบหนีออกจากตำหนักรับภารกิจพร้อมกับเมิ่งจิ่งโจวจนถึงตอนนี้พี่ไต้ก็ยังไม่ได้สติจากข้อมูลที่ถ่าโถมเข้าใส่สองคนแยกย้ายกันที่ประตูตำหนักรับภารกิจ กลับไปยังยอดเขาของตนครั้งนี้กลับไป เมิ่งจิ่งโจวก็เตรียมทะลวงสู่ขั้นทารกแรกกำเนิดกลับถึงถ ้าพักของตน เห็นม้าแก่กำลังแทะหญ้าอย่างเชื่องช้าอยู่หน้าประตูถ ้า ดูสบายใจยิ่งนัก
“ม้าแก่ ข้ากลับมาจากเขตปีศาจแล้ว คราวนี้เจ้าไม่ไปจริงๆ น่าเสียดายมาก การเดินทางไปเขตปีศาจครั้งนี้ข้าได้อะไรมามากทีเดียว!”โดยไม่สนใจว่าม้าแก่อยากฟังหรือไม่ เมิ่งจิ่งโจวก็เล่าประสบการณ์ในเขตปีศาจครึ่งปีนี้ให้ม้าแก่ฟังม้าแก่ฟังจบก็เสียใจอย่างมาก เสียดายแต่ความขลาดกลัวของ
