ตนเอง ไม่ได้เห็นการต่อสู้ของกึ่งเซียนกับตาตนเองถ้ารู้ว่ามีบรรพบุรุษหงส์คอยหนุนหลัง มันจะกลัวอะไรกัน อาจกวาดล้างเขตปีศาจได้เลยนะไม่ได้แล้ว ครั้งหน้า ครั้งหน้าจะต้องติดตามเจ้าหนุ่มคนนี้ออกไปเปิดหูเปิดตา!……“ไม่รู้ว่าท่านผู้อาวุโสเหลียนอี๋ได้พบกับศิษย์พี่ใหญ่หรือยัง” ลู่หยางรู้สึกกังวลเล็กน้อยลู่หยางปีนขึ้นเขา เดินทางที่คุ้นเคยไปถึงยอดเขา บนยอดเขาพบเพียงศิษย์พี่สามที่กำลังวิตกกังวล ไม่เห็นศิษย์พี่ใหญ่และเจียงเหลียนอี๋ศิษย์พี่สามนั่งอยู่ที่โต๊ะหิน มือทั้งสองไขว้กันไว้ นิ้วหัวแม่มือวนเป็นวงกลม ดูกระสับกระส่าย ระหว่างคิ้วเต็มไปด้วยความกังวล
“ศิษย์พี่สาม ศิษย์พี่ใหญ่และท่านผู้อาวุโสเหลียนอี๋อยู่ไหน?”“ศิษย์น้องนี่เอง เมื่อครู่นี้ก็ไม่รู้เกิดอะไรขึ้น ท่านผู้อาวุโสเหลียนอี๋พอเห็นศิษย์พี่ใหญ่ก็เสนอว่าอยากลองฝีมือศิษย์พี่ใหญ่ และศิษย์พี่ใหญ่ก็ตกลงทันที”“ทั้งสองคนคำนึงว่าการเคลื่อนไหวในการต่อสู้จะทำให้เกิดความวุ่นวายมากเกินไป จึงไปที่มิติพิเศษที่ศิษย์พี่ใหญ่สร้างขึ้นเพื่อต่อสู้กันข้าก็รออยู่ที่นี่ตลอด”ลู่หยางถอนหายใจเฮือก ท่านผู้อาวุโสเหลียนอี๋ช่างกล้าจริงๆ เพิ่งมาก็ท้าทายศิษย์พี่ใหญ่เสียแล้ว“ศิษย์พี่สามกังวลว่าศิษย์พี่ใหญ่จะพ่ายแพ้หรือ?”ศิษย์พี่คนที่สามถอนหายใจ เชิญลู่หยางนั่ง บอกความกังวลของตน “ข้ากังวลว่าท่านผู้อาวุโสเหลียนอี๋เพิ่งออกมาก็ถูกตีจนหัวใจการบำเพ็ญพังทลาย”“แต่ก่อนศิษย์พี่ใหญ่ออกมือ
