จียงยุคโบราณหายไป รอยประทับของผลของการบำเพ็ญเป็นเค้ากลายเป็นรูพรุน“อึก…”
ผู้อาวุโสตระกูลต้อเจียงและหัวหน้าเผ่าเทาเที่ยถอยหลังสองก้าวกระอักเลือดเล็กน้อย“เชิญกลับเถิด” เจียงหมิงจื่อถือป้ายหงส์ สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง“ดี ดี ดี เจ้าเก่งนักนะ!” ผู้อาวุโสตระกูลต้อเจียงและหัวหน้าเผ่าเทาเที่ยหัวเราะด้วยความโกรธ รู้ว่าสู้ไม่ได้ จึงออกจากคฤหาสน์ไป……“ท่านจี๋ พวกเรามาเมืองปีศาจจะปลอดภัยจริงๆ หรือ?” ขงฮ่าวหดคอถามเบาๆ ในร่างของเขามีจี๋อู๋เทาเที่ยผู้เฒ่าถูกผนึกอยู่ ด้วยคำแนะนำอันหนักแน่นของจี๋อู๋ เขาจึงถูกบังคับให้มาชมเมืองปีศาจ“มีความกล้าหน่อย คนมาเมืองปีศาจมีมากมาย หากเจ้าไม่ส่งเสียง ใครจะสนใจเจ้า” เทาเที่ยผู้เฒ่ายิ้มอย่างมั่นใจเขาแพ้การแย่งชิงตำแหน่งหัวหน้าเผ่า จึงถูกผนึกในร่างของขงฮ่าว เมื่อได้ยินว่าเขตปีศาจจะสร้างประเทศ และเผ่าเทาเที่ยก็อยู่ในนั้นด้วย เขาจึงต้องมาดูให้ได้ไม่ว่าอย่างไร“หืม?”เทาเที่ยผู้เฒ่าเงยหน้า สังเกตเห็นร่างสองสายที่ทุลักทุเลบนท้องฟ้าหนึ่งในนั้นคือคู่แข่งเก่าของเขา หัวหน้าเผ่าเทาเที่ยคนปัจจุบัน“เกิดอะไรขึ้น?”
“ไม่มีอะไร แค่เจอคนคุ้นเคยที่คาดไว้อยู่แล้ว”……ผู้อาวุโสตระกูลต้อเจียงและหัวหน้าเผ่าเทาเที่ยผ่านด่านตรวจหลายชั้น ไม่สนใจการคำนับของยามรักษาการณ์ รีบไปถึงใจกลางเมืองปีศาจใจกลางเมืองปีศาจ แสงสลัว ต้อเจียงยุคโบราณเผยร่างจริง นั่งอยู่บนบัลลังก์อันยิ่งใหญ่ ดูราวกับภูเขาลูกเล็ก
