พิบัติก่อนแล้วค่อยว่ากัน!”“ผู้อาวุโสทั้งห้า ไม่ได้พบกันนานแล้ว” ศิษย์พี่สามทักทายอย่างสุภาพ
“กั่นเถียน เกือบร้อยปีแล้วที่ไม่ได้พบกัน ดูเหมือนเจ้าได้รับผลตอบแทนไม่น้อยในเขตปีศาจ ในหมู่ศิษย์รุ่นเดียวกัน วิทยายุทธ์ของเจ้าคงสูงที่สุด อยู่ในขั้นฝึกความว่างเปล่าระดับสูงสุดแล้ว อีกไม่นานก็จะตามทันไต้ปู้ฟาน้อยได้แล้ว” ผู้อาวุโสใหญ่หัวเราะฮ่าๆ กั่นเถียนเด็กคนนี้ขยันเรียนรู้ ตอนฝึกบำเพ็ญในสำนักเวิ่นเต๋ามักทำให้พวกเขาดีใจยิ่ง ต่างกับเยี่ยจื่อจินที่น่ารำคาญคนละขั้วทั้งสองเป็นศิษย์ของท่านเต๋าปู้อวี่ ทำไมถึงแตกต่างกันอย่างมากเช่นนี้?“ขั้นฝึกความว่างเปล่าระดับสูงสุด?” ลู่หยางและเมิ่งจิ่งโจวต่างประหลาดใจ พวกเขานึกว่าศิษย์พี่คนที่สามอยู่ในขั้นรวมร่างเสียอีกไม่ใช่ว่าพลังในขั้นฝึกความว่างเปล่าผกผันมากหรืออย่างไร?ทำไมถึงไม่แสดงให้เห็นเลย?“แน่นอนว่าอยู่ในขั้นฝึกความว่างเปล่าระดับสูงสุด” เซียนอมตะพูดเสียงเรื่อยๆ “พวกเจ้าไม่สังเกตหรือว่าเด็กสาวคนนี้ตั้งแต่เริ่มต้นจนจบไม่ได้ลงมือเองเลย แต่ใช้วัตถุวิเศษตลอด?”ได้รับคำเตือนเช่นนี้ ลู่หยางก็ตระหนักได้ทันที ตลอดทางศิษย์พี่คนที่สามใช้พิณบ้าง หนังสัตว์บ้าง แผ่นวิเศษหายตัวบ้าง ไม่เคยเห็นนางใช้วิชาอะไรเลย
“เด็กสาวคนนี้เลือกช่วงที่วิทยายุทธ์ของตนแกว่งไกวอยู่ในขั้นรวมร่าง เติมพลังวิเศษเข้าไปในวัตถุวิเศษเก็บไว้ล่วงหน้า เมื่อวิทยายุทธ์ลดลง วัตถุวิเศษยังคงใช้ได้ตามปกติ
