า โต๊ะหิน เก้าอี้หยก กระจกทองแดนสั่นไหวเป็นจังหวะราวกับเต้นรำ ขลุ่ยหยกบนผนังส่งเสียงแผ่วเบาสดใส… ราวกับยินดีในการตื่นขึ้นของเจ้าของ
เจียงเหลียนอี้ลุกขึ้นนั่งบนเตียง ศีรษะมึนงง นางรู้สึกว่าตนได้หลับไปนานมาก นานจนต้องนับเป็นหมื่นปี จนความทรงจำเลือนรางไปบ้าง สมองนางไม่หยุดจัดระเบียบความทรงจำนางมองไปรอบๆ ชั่วขณะหนึ่งนางลืมไปว่าตนนอนอยู่ที่นี่ทำไมและทำไมจึงตื่นขึ้นในตอนนี้เมื่อนางหันหน้าไป ใบหน้างดงามยิ่งกว่านางเองประชิดเข้ามา“เหลียนอี้ เจ้าตื่นแล้วหรือ?” เซียนอมตะปีนขึ้นบนเตียงเกาะอยู่ที่ขอบ เข้าใกล้เจียงเหลียนอี้ ตกใจเจียงเหลียนอี้จนสะดุ้งโหยง“เจ้าเป็นใคร?” เจียงเหลียนอี้มองอย่างงุนงง“เจ้าจำข้าไม่ได้แล้วหรือ? ข้าคือหวงโต้วโต้ว เซียนอมตะหวงโต้วโต้ว” เซียนอมตะแนะนำตัวอย่างจริงจังเจียงเหลียนอี้เป็นคนที่ระแวดระวังมาก แต่เมื่อเผชิญหน้ากับหญิงสาวที่ปรากฏตัวอย่างไม่คาดฝันนี้ นางกลับไม่อาจรู้สึกหวาดระแวงแม้แต่น้อยน ้าตาสองสายไหลลงมาตามแก้มของเจียงเหลียนอี้โดยไม่รู้ตัวนางใช้ข้อมือเช็ดน ้าตาอยู่ตลอด แต่น ้าตาก็ไหลออกมาไม่หยุด ห้ามไม่อยู่แม้จะร้องไห้ แต่ในใจกลับมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก“แปลกจัง ทำไมข้าถึงร้องไห้?”
