คนยืนเรียงแถว รอให้หลัวหงประเมินยืนแถวหน้าคือซู่เหลียนเอ้อร์จากตระกูลจิ้งหวีฮูซู่เหลียนเอ้อร์สวมชุดขาว หน้าตางดงามเหลือเกิน นางอุ้มกระถาง ทำท่าน่าสงสารเหลือเกินในกระถางว่างเปล่า ไม่มีอะไรเลยหลัวหงขมวดคิ้ว “ดอกไม้ของเจ้าอยู่ไหน?”หยาดน ้าตาหยดใหญ่ๆ ของซู่เหลียนเอ้อร์หยดลงมา ทำให้คนอยากจะเช็ดน ้าตาให้นาง“ดั้งเดิม ดอกไม้เติบโตได้ดี แต่ข้าได้รับการสืบทอดจากบรรพบุรุษ มีโฉมงามแห่งยุค มีความงามที่ทำให้ปลาจมและนกร่วงหล่น ทำให้ดวงจันทร์ต้องรู้สึกอาย ดอกเงาจันทร์เพิ่งจะเบ่งบาน พอเห็นข้าก็เหี่ยวเฉาไปเสียแล้ว”หลัวหงจ้องมองซู่เหลียนเอ้อร์เป็นนาน สุดท้ายถอนหายใจเบาๆ“ช่างเถอะ ถือว่าเจ้าผ่าน”คนที่สองคือจางเสวี่ยในกระถางของจางเสวี่ย ดอกเงาจันทร์บานสะพรั่ง งดงามเหลือคำบรรยายหลัวหงพยักหน้า ถือว่าผ่าน
ต่อมาคือเอ้าอวี่ในกระถางของเอ้าอวี่ว่างเปล่าเช่นกัน ไม่มีดอกเงาจันทร์“ดอกไม้ของเจ้าอยู่ที่ไหน?”เอ้าอวี่ประสานมือ เอ่ยอย่างนอบน้อม “กราบเรียนผู้อาวุโสข้าน้อยไม่ได้ปลูกดอกไม้”“บอกเหตุผลมา”เมื่อได้ยินคำถามนี้ เอ้าอวี่ยืดอกตรง ยิ้มแย้ม “ตามความเห็นของข้า ผู้อาวุโสบอกตั้งแต่แรกแล้วว่า ชั้นที่สองทดสอบคุณสมบัติ ข้าเห็นว่าเมล็ดพันธุ์ที่ผู้อาวุโสให้พวกเรานั้นไม่สามารถปลูกเป็นดอกเงาจันทร์ได้ ด่านนี้ทดสอบความซื่อสัตย์ของพวกเรา!”“…เจ้าถูกคัดออกแล้ว”“ทำไม!” เอ้าอวี่ตกใจ เขาคิดว่าตัวเองต้องผ่านแน่หลัวหงหัวเราะเย็นชา “ย
