ไม่ไหวแล้ว อยำกรวบรวมเขตปีศำจเพื่อชิงควำมได้เปรียบ”“ผลของกำรบ ำเพ็ญเป็นเค้ำของเขำเหมำะกับกำรท ำเช่นนี้จริงๆส่วนตระกูลฉงฉีของพวกเรำไม่จ ำเป็นต้องลอกเลียนแบบผู้อื่น ก่อนถึงช่วงยุคทองที่แท้จริงยังมีเวลำอีกระยะหนึ่ง ในช่วงเวลำนี้สิ่งที่พวกเจ้ำต้องท ำคือพัฒนำระดับวิทยำยุทธ์ของตนเอง”“ขอรับ” ท่ำนเจ้ำเผ่ำจิ่นและมัมมี่ที่ยังมีชีวิตตอบพร้อมกัน ในแววตำเต็มไปด้วยควำมตื่นเต้นกำรแย่งชิงยุคทองมีขนำดใหญ่พอๆ กับยุคโบรำณ หำกถำมว่ำในปัจจุบันใครจะเข้ำใจสถำนกำรณ์ยุคโบรำณได้กระจ่ำงที่สุด คงไม่พ้นยำยเฒ่ำ
จำกนั้นท่ำนเจ้ำเผ่ำจิ่นก็คล้ำยนึกอะไรขึ้นได้ จึงลังเลอยู่บ้ำง“มีอะไรคำใจก็พูดมำเถิด”“ยำยเฒ่ำ ด้วยก ำลังของตระกูลฉงฉีเรำ จะมีโอกำสพัฒนำจนถึงระดับที่ต่อกรกับแคว้นต้ำเซี่ย หรือดินแดนพุทธะ พวกผู้ยิ่งใหญ่เหล่ำนั้นและแย่งชิงโชคชะตำในยุคทองได้จริงหรือ?”เด็กหญิงเลิกคิ้ว มีทีท่ำเหมือนตัดพ้อคนที่ไม่มีควำมมั่นใจ “ข้ำก็ไม่ได้บอกให้พวกเจ้ำแย่งอันดับหนึ่ง แค่ติดอันดับสิบยังไม่ได้อีกหรือ?”“อ้อ”……ตลำดมืด ที่นี่คละเคล้ำไปด้วยผู้คนหลำกหลำย ข่ำวลือปลิวว่อนไปทั่ว ตรำบใดที่เจ้ำมีเงิน ไม่มีข่ำวใดที่เจ้ำจะสืบหำไม่ได้ในร้ำนสุรำ มีเงำด ำสองร่ำงสวมเสื้อคลุมสีด ำ มองไม่เห็นหน้ำตำก ำลังสนทนำกันอยู่นี่เป็นกำรแต่งกำยที่พบเห็นได้ทั่วไปในตลำดมืด“เจ้ำได้ยินเรื่องนำงแห่งเสียงมำรหรือไม่?”“นี่พูดอะไรกัน ใครจะไม่รู้จักนำงแห่งเสียงมำร พิณโบร
