นคลาย“พอเถอะ กลับกันได้แล้ว”ตรวจสอบชั้นล่างสุดของทวีปเสร็จสิ้น ไม่จำเป็นต้องอยู่ต่อคนกับเซียนรวมพลัง ลู่หยางใช้วิชาย่นพื้นที่ ว่ายไปตามพื้นดินราวปลาน้อยเขาเตะสองขา สองมือแหวกดินทั้งชั้น ราวปลาน้อยว่ายใน… ว่ายไม่ขึ้นลู่หยางกะพริบตา ท่าทางของเขาถูกต้อง แต่ว่ายขึ้นไม่ได้เขาเค้นพลัง เตะสองขา สองมือแหวกดินทั้งชั้น ราวปลาน้อยว่ายใน… ยังว่ายไม่ขึ้น
เขาก้มมองกำแพงชั้นล่างสุดของทวีป เป็นกำแพงนี้เองที่ดูดเขาไว้เซียนอมตะเห็นความลำบากของลู่หยาง พลันเข้าใจ นึกขึ้นได้ถึงสิ่งหนึ่ง “โอ้ ข้าลืมไป ที่นี่ยังมีแรงดึงดูดของใจกลางโลก เจ้าถูกดูดไว้”เซียนทั้งสี่ยุคโบราณมีเทคนิคชั้นสูง การหลอมรวมดวงดาวเป็นทวีปไม่ได้เหมือนปั้นดินเหนียวให้เข้ากัน ในกระบวนการนี้ยังคงรักษาแรงดึงดูดไว้ หรืออาจสร้างแรงดึงดูดด้วยพลังวิเศษ… ไม่ว่าอย่างไรทวีปมีแรงดึงดูดแน่นอน“เจ้าใช้แรงมากหน่อยก็ขึ้นได้” เซียนอมตะให้กำลังใจลู่หยางลู่หยางลงมาตอนแรกไม่ต้องใช้แรงมาก อย่างมากก็แค่ใช้ “วาดคุกใต้ดิน” ช่วยลดความเร็วตอนลงมาเร็วเกินไปตอนนี้กลับขึ้นกลับยากยิ่งนักลู่หยางไม่มีทางเลือก จำต้องใช้แรงว่ายขึ้นไปเขาใช้เวลาห้าวันลงมาถึงใจกลางโลก แต่ใช้เวลาสิบสามวันกลับขึ้นไป เหนื่อยหอบแทบขาดใจโชคดีที่มีเซียนอมตะชี้ทาง ไม่ว่ายผิดทิศทาง หากว่ายเบี่ยงไปแม้แต่น้อย อาจว่ายไปถึงดินแดนของตระกูลซวนฮุ่ยหรือตระกูลฉงฉีก็ได้
“เจ้าไปครั้งนี้นานพอดู” เมิ่งจิ่งโจวก
