ำลังนั่งขัดสมาธิฝึกบำเพ็ญรู้สึกว่าลู่หยางกำลังโผล่ขึ้นมาจากดินเหมือนไส้เดือน จึงตื่นขึ้นก่อนกำหนดลู่หยางช้อนตามองเมิ่งจิ่งโจว “เจ้าลงไปแล้วกลับขึ้นมาก็ต้องใช้เวลาเท่านี้”ศิษย์พี่คนที่สามมองลู่หยางที่กลับมาเร็วกว่ากำหนดด้วยความประหลาดใจ ศิษย์น้องใช้ความเร็วน้อยกว่าที่คาดไว้ถึงหลายวัน“ความเร็วระดับนี้ แม้แต่ผู้อยู่ในขั้นทารกแรกกำเนิดมาคงต้องละอายใจ” นางคิดในใจ ศิษย์น้องแข็งแกร่งกว่าที่คิดไว้ ไม่แปลกที่ศิษย์พี่ใหญ่ให้เขาเป็นเจ้าสำนักผู้รักษาการแทน“เป็นอย่างไร ได้ผลหรือไม่ ศิษย์พี่ไม่ได้หลอกเจ้าใช่หรือไม่?”ลู่หยางพยักหน้า การเดินทางครั้งนี้ได้ผลมาก แต่ไม่อาจบอกใคร ผลกระทบรุนแรงเกินไปอีกอย่าง ข้อมูลเกี่ยวกับผลของการบำเพ็ญของเซียนทั้งสี่ยุคโบราณ แม้พูดออกไปก็ไร้ประโยชน์ พูดแล้วก็จะลืม“ในเมื่อเจ้ากลับมาแล้ว พวกเจ้าสองคนอยู่เฝ้าที่นี่ ข้าออกไปดูว่าพวกเฒ่าเหล่านั้นไปหรือยัง” ศิษย์พี่คนที่สามลุกขึ้นยืดเส้นยืดสายเตือนทั้งสองไม่ให้เดินไปไหน นางไปแป๊บเดียวก็กลับ
ศิษย์พี่คนที่สามหยิบแผ่นวิเศษแผ่นหนึ่งขึ้นมา แผ่นวิเศษลุกไหม้ด้วยตัวเอง ต่อหน้าต่อตา นางหายไปจากที่เดิม ไม่ว่าจะใช้ตาหรือจิตก็มองไม่เห็นศิษย์พี่คนที่สามแผ่นวิเศษหายตัวชั้นสูงนี้ มีเพียงเซียนอมตะเท่านั้นที่เห็นศิษย์พี่คนที่สามประมาณครึ่งชั่วยาม ศิษย์พี่คนที่สามกลับมาตามสัญญา นำข่าวดีมาให้ “พวกเขาไปหมดแล้ว พวกเราปลอดภัยแล้ว!”ลู่หยางและเมิ
