่งจิ่งโจวถอนหายใจโล่งอก ในที่สุดก็ปลอดภัย“ต่อไปพวกเราไปที่ไหน?”“ตระกูลฉงฉี ข้ามีฐานที่มั่นที่สองที่นั่น”ลู่หยางและเมิ่งจิ่งโจวสูดลมหายใจเฮือก ศิษย์พี่ท่านพาเราเข้าถ ้าเสือชัดๆ“ไม่เป็นไร ข้าไม่รู้ว่าไปตระกูลฉงฉีกี่ครั้งแล้ว แม้ตระกูลฉงฉีจะมีชื่อเสียงเกรียงไกรในโลกภายนอก แต่อันที่จริงภายในการจัดการหละหลวม เทียบกับสำนักเวิ่นเต๋าของเราไม่ได้เลย”ทั้งสองตามศิษย์พี่คนที่สามออกจากถ ้า จึงพบว่าถ ้าไม่ได้อยู่บนเขา แต่อยู่เชิงเขา ต้องการออกไปก็ต้องไปทางขึ้นบนเขามีหมอกหนาและน ้าค้าง ทางเดินเล็กๆ เต็มไปด้วยโคลนและหลุมบ่อ แอ่งน ้าเล็กๆ มีทั่วไป น่าจะเพิ่งผ่านฝนตกมาไม่นาน
ศิษย์พี่คนที่สามพลันหยุดฝีเท้า“เกิดอะไรขึ้น ศิษย์พี่?”ศิษย์พี่คนที่สามชี้ไปที่แอ่งน ้าเล็กๆ แห่งหนึ่ง “กระโดดตามข้ามา”“หา?”ศิษย์พี่คนที่สามไม่อธิบายมาก กระโดดลงไปในแอ่งน ้า แปลกตรงที่ แอ่งน ้านี้เกิดจากฝนตกเมื่อไม่นาน ดูลึกแค่สองสามนิ้ว แต่ศิษย์พี่คนที่สามกระโดดลงไป คนทั้งตัวหายวับไปทั้งสองแม้จะแปลกใจ แต่ไม่สงสัยศิษย์พี่คนที่สาม จึงเลียนแบบกระโดดลงไปลู่หยางรู้สึกว่าร่างกายเหมือนถูกน ้าท่วมทั้งตัว เข้าไปในทะเลตงไห่ส่วนลึก สูญเสียทิศทางรอบข้าง แยกไม่ออกว่าทิศไหนเป็นทิศไหนเขาสุดแรงว่ายไปทิศทางหนึ่ง ว่ายไปสองที ศีรษะเบาโหวง ผุดขึ้นจากน ้า ปีนออกจากแอ่งน ้าทิวทัศน์รอบข้างเหมือนก่อนกระโดดลงไปไม่มีผิด“นี่ต่างหากที่เป็นโลกภายนอก” ศิษย์พ
