ตื่นเร็วกว่ากำหนด เป็นเพราะแขวนชิ้นส่วนต้นไม้แห่งสวรรค์ของพี่ซางกวนด้วย
“พวกเรา?” ลู่หยางและเมิ่งจิ่งโจวตื่นพร้อมกัน ลู่หยางมองไปยังปลายเท้าของเมิ่งจิ่งโจว ส่วนเมิ่งจิ่งโจวก็มองไปยังปลายเท้าของลู่หยางทั้งสองผุดลุกขึ้นนั่ง อาการมึนหัวยังมีอยู่ เกือบล้มตัวลงไปอีกครั้ง“พวกเจ้าอย่ารีบร้อน พักสักครู่ก่อน”“ที่นี่คือ?”“หนึ่งในฐานที่มั่นที่ข้าสร้างไว้เมื่อร้อยปีก่อน โชคดีที่ร้อยปีมานี้ยังไม่มีใครพบ ปลอดภัยดี”“พวกปีศาจเฒ่าเหล่านั้นคงไม่ยอมแพ้ง่ายๆ คงต้องค้นหาละแวกนี้อีกสองสามวันกว่าจะยอมไป พวกเรารออยู่ที่นี่สักพัก พอดีกับการพักฟื้นของพวกเจ้าด้วย”“ตอนออกมาเร่งรีบ ตอนนี้มีเวลาแล้ว ลองมาตรวจดูสมบัติที่เก็บมาจากดินแดนลับกันดีกว่า”ลู่หยางและเมิ่งจิ่งโจวได้ยินดังนั้น ต่างเปิดแผ่นหยกประจำตัว เทสมบัติล ้าค่ากองพะเนินลู่หยางหยิบหยกพฤกษาทองรูปผลไม้ขึ้นมา แทะไปก็ประสานพลังไปพลาง
ในระหว่างการบริโภค พลังของหยกพฤกษาทองจะถูกหลอมรวมเข้าร่าง เพิ่มคมกระบี่และพลังชีวิตเมื่อพลังชีวิตเพิ่มพูน อาการมึนงงก็ค่อยๆ จางหายไป“ลิ่นซือพวกนี้แบ่งคนละครึ่ง”ลู่หยางใช้มือแบ่งกองลิ่นซือออกเป็นสองส่วนเท่ากัน“คัมภีร์วิชาพวกนี้ให้เจ้า” เมิ่งจิ่งโจวยื่นวิชาคู่บำเพ็ญมากมายให้ลู่หยางลู่หยางมอง “ข้าจะเอาสิ่งนี้ไปทำไม?”“แล้วข้าจะเอาไปทำไมเล่า?”ลู่หยางคิดแล้วว่า เมิ่งจิ่งโจวพูดถูกเขารับวิชาเหล่านั้นมา พลิกดูสองสามหน้า ใบหน้าเผยความรั
