คือผู้ยิ่งใหญ่ขั้นแก่นทองคำ?!”สีหน้าหัวหน้าเผ่าแมลงเฉียงแปรเปลี่ยนทันที ดีใจจนเกือบหมดสติ
เขามีวาสนาอันใด มีสิทธิ์ได้คุยกับผู้ศักดิ์สิทธิ์ขั้นแก่นทองคำแถมยังพูดคุยอย่างเปิดอกมาตลอดคืนช่างเป็นเกียรติยศอันเจิดจ้าต่อบรรพบุรุษ“ขั้นแก่นทองคำ!!!”ฉิงตงขาสั่น นึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่อีกครั้ง เขาคิดว่าเมิ่งจิ่งโจวลดมือกลับไปเพราะเห็นแก่หน้าผู้ปกครองแพะ แต่ดูเหมือนว่า แม้แต่ผู้ปกครองแพะเมื่อยืนอยู่ต่อหน้าคนทั้งสองก็ไม่ต่างจากสิ่งใดรอดมากจริงๆ“สองผู้เฒ่าเดินทางมาเยือน ไม่ได้ต้อนรับให้สมเกียรติ ขอเชิญสู่ที่พักอันต ่าต้อยของข้า?” แพะเฒ่าเปลี่ยนเป็นใบหน้ายิ้มแย้ม ท่าทีเปลี่ยนไปหนึ่งร้อยแปดสิบองศา เชิญทั้งสองไปเยี่ยมเยือนแพะเฒ่าเคยมีโอกาสได้เห็นผู้ยิ่งใหญ่ขั้นแก่นทองคำสามสี่ท่านแต่ผู้ยิ่งใหญ่ขั้นแก่นทองคำเหล่านั้น เมื่อเทียบกับสองท่านนี้ ยังคงมีความแตกต่างราวกับเมฆากับโคลนตมจะว่าไปสองท่านนี้อาจเป็นผู้ยิ่งใหญ่ขั้นแก่นทองคำตอนกลางหรือ?ยิ่งต้องสร้างความสัมพันธ์อันดีถึงไม่อาจสร้างความสัมพันธ์อันดี ก็ต้องสร้างวาสนากันไว้
ลู่หยางพยักหน้าเบาๆ เมื่อคืนเขาก็เคยพูดว่า อย่าไปอวดอ้างต่อหน้าแมลงเล็กๆ อย่างน้อยต้องหาผู้ทรงพลังขั้นสร้างฐานมาช่วยเชิดหน้าชูตาเมื่อครู่นี้เขาตั้งใจปล่อยคมกระบี่ก็เพื่อดึงดูดแพะเฒ่าให้มาแผนสำเร็จแล้ว“ไม่จำเป็นต้องรับรอง พวกเราสองคนพูดคุยกับเผ่าแมลงเฉียงเล็กน้อย เมื่อคืนพักที่นี่ รู้ส
