ลู่หยางกับเมิ่งจิ่งโจวตกลงกันในทันที ตัดสินใจไปเขตปีศาจพร้อมกัน“อย่ารีบร้อนเกินไป พวกเราต้องทำความเข้าใจสถานการณ์ในเขตปีศาจก่อน” ลู่หยางแสดงท่าทีสงบนิ่ง พยายามกดมุมปากที่กำลังยกขึ้นให้กลับลงมา“จะชวนหม่านกู่กับพวกเขาไปด้วยหรือไม่?”“หม่านกู่ไม่ได้ สายเลือดเผ่าม่านโบราณของเขาเป็นดาบสองคมสำหรับเผ่าปีศาจ กับปีศาจระดับต ่าจะมีผลกดข่ม แต่กับสัตว์วิเศษระดับสูงนั่นเท่ากับเรียกร้องความเกลียดชัง” ลู่หยางยังจำได้ไม่ลืมตอนที่พวกเขาอยู่ขั้นสร้างฐานไปฝึกฝนในป่าลึก หม่านกู่ปลุกเลือดเผ่าม่านโบราณ ทำให้ปีศาจขั้นแก่นทองคำมากมายแห่กันมาหากหม่านกู่ไปเขตปีศาจแบบนี้ พวกเขาคงต้องหนีปีศาจระดับขั้นแปลงร่างเซียนหรือแม้แต่ระดับสูงกว่านั้นเป็นฝูง ไม่ต้องทำอะไรอย่างอื่น แค่วิ่งหนีก็พอโอ้ หนีคงไม่ทันปีศาจ น่าจะใช้มวยเลียนแบบของพี่ใหญ่ดีกว่า“น้องเถากำลังยุ่งกับการฝึกร่างเซียนแปรกาย ออกไปไม่ได้”
ก่อนจะมาหาเมิ่งจิ่งโจว ลู่หยางได้ไปหาเถาเหยาเยี่ยแล้ว เขาเห็นนางถูกห่อหุ้มด้วยขนนกสีขาวทอง ราวกับกำลังฟักบางสิ่ง ตัดขาดการติดต่อกับโลกภายนอก ไม่ควรรบกวน“ศิษย์น้องหลี่น่าจะว่าง ไปถามเขาดูดีไหม”ทั้งสองทิ้งม้าแก่ไว้ ไม่สนใจซวี่โหย่วที่ถูกสวมโซ่ตรวน มาถึงยอดเขาร้อยเซียนเพื่อหาหลี่หาวเหรินหลี่หาวเหรินกำลังถอดวิกผม เปลือยท่อนบน เผยให้เห็นกล้ามเนื้อและศีรษะอันเงางาม กวัดแกว่งค้อนใหญ่ ตึงตังตึงตัง ไม่รู้กำลังตีสร้างวัตถุวิเศษอะไรอ
