ือของบิดาข้า ตอนนี้ได้เลื่อนตำแหน่งเป็นผู้จัดการใหญ่แล้ว”“เขามาชวนท่านกลับบ้านหรือ?”“ตอนแรกก็ชวนอยู่ พูดไปได้สองประโยคก็เลิกชวนแล้ว บอกว่ามาครั้งนี้มีเรื่องสำคัญ”“เรื่องอะไรหรือ?”“บิดาข้าอยากยกน้องสาวให้เจ้า ข้าปฏิเสธไปแล้ว”ลู่หยาง “…”นี่แหละพี่น้องที่ดีของข้า
“ข้าจำได้ว่าน้องสาวท่านยังไม่ถึงวัยฝึกวรยุทธ์มิใช่หรือ?”“ก็หมั้นกันไว้ก่อนสิ ตระกูลใหญ่ชอบทำอะไรแบบนี้ไม่ใช่หรือ?ตอนข้าเด็กๆ ก็มีคนมากมายมาสู่ขอที่บ้าน ล้วนเป็นธรรมเนียมเดียวกัน”“คงเป็นเพราะข้าเขียนจดหมายถึงน้องสาวแล้วบิดาข้าดักอ่านได้เขาเห็นข้าชมเจ้าในจดหมายว่าเจ้าเจ้าเล่ห์แสนกล เหี้ยมโหดไร้ปรานี แววดูเหมือนจะเหนือกว่าเจ้าสำนักเสียอีก เขาเห็นว่าเจ้ามีความสามารถ จึงอยากได้เจ้าเป็นบุตรเขย”“ผู้จัดการซวี่ยังส่งข้อความบอกด้วยว่า อย่างไรอาจารย์เจ้าก็เป็นท่านเต๋าปู้อวี่ หาภรรยาไม่ได้อยู่แล้ว เจ้าก็เข้าตระกูลเมิ่งของเราเสียเลย”“อ้อ เจ้ามาหาข้ามีธุระอะไรหรือ?”“ศิษย์พี่คนที่สามส่งสารมา บอกว่าอยากให้ข้าไปเขตปีศาจสักหน่อย ข้ากำลังเตรียมจะไป ท่านจะไปด้วยกันหรือไม่?”“ศิษย์พี่คนที่สามคนไหน?”“ศิษย์พี่กั่นเถียนนะสิ”“นั่นใครกัน?”ลู่หยางนึกได้ว่าศิษย์พี่กั่นเถียนไม่ได้กลับสำนักมานานแล้ว ทั้งยังเป็นคนเก็บตัว เรื่องราวในสำนักที่เล่าขานถึงนางมีไม่มาก
“อาจารย์ข้ามีศิษย์ทั้งหมดสี่คน นอกจากพี่ใหญ่แล้ว เหนือข้ายังมีอีกสองคน คือศิษย์พี่รองเยี่ยจื่อจิน
