กับศิษย์พี่คนที่สามกั่นเถียน คนหนึ่งอยู่ที่ดินแดนพุทธะทอง อีกคนอยู่ที่เขตปีศาจทางใต้”เมิ่งจิ่งโจวพลันเข้าใจ ชี้นิ้วไปมา “ศิษย์พี่รองของท่านข้ารู้จัก คือคนที่สร้างทารกแรกกำเนิดแล้วทารกหนีไป แล้วยังสู้ทารกของตัวเองไม่ได้คนนั้นใช่ไหม!”“…หวังว่าท่านจะพูดเช่นนี้ต่อหน้าศิษย์พี่รองด้วยนะ”……ซวี่โหย่วยังไม่ได้เดินออกไปไกลนัก เขานั่งอยู่ข้างม้าแก่ ล้วงน ้าเมาสองกระบอกออกมา หนึ่งให้ตัวเอง อีกหนึ่งยัดใส่ปากม้าแก่เขาดื่มน ้าเมาไปครึ่งกระบอก แล้วพูดว่า “พี่ม้า สองปีไม่พบกันชีวิตในสำนักเวิ่นเต๋าเป็นอย่างไรบ้าง?”“พูดตามตรง ข้าอิจฉาท่านนักที่ได้อยู่ข้างคุณชายใหญ่ ช่างสบายนัก ท่านพี่ใหญ่ทั้งครอบครัวนั้นท่านก็รู้ วุ่นวายนัก การจัดการตระกูลเมิ่งทั้งบนล่างนั้นสร้างความเหน็ดเหนื่อยให้ข้านัก”“พอได้ยินว่าพี่ใหญ่คิดถึงบุตรชาย ข้าก็อาสามาเยือนสำนักเวิ่นเต๋า ไม่ว่าคุณชายใหญ่จะกลับไปหรือไม่ อย่างน้อยข้าก็ได้พักผ่อนสักหลายวัน”
ม้าแก่ช้อนตามองซวี่โหย่ว ผงกหัวกัดกระบอกน ้าเมา ดื่มไปครึ่งกระบอกเช่นกัน จากนั้นก็ปล่อยกระบอกให้ลอยอยู่กลางอากาศ“คิดว่าอยู่กับคุณชายใหญ่จะสบายหรือ?”ม้าแก่คิดในใจว่า ท่านเป็นผู้จัดการใหญ่นับเป็นอะไร เทียบกับข้าหรือ ท่านเหนื่อยบ้างหรือ?ข้าลากคุณชายใหญ่มาสำนักเวิ่นเต๋า ยังไม่ทันเข้าประตูสำนักคุณชายใหญ่ก็เรียกอวี้จือขึ้นรถ ยังถามอวี้จือว่ามาร่วมการทดสอบด้วยหรือไม่ เขามีข้อสอบจริงอยู่ข้าลากอ
