จะด่าออกมา แต่นึกขึ้นได้ว่าตนกำลังฝึกวิธีปิดปาก จึงได้แต่คิดในใจ……
“กลับมาแล้ว!” ลู่หยางและอีกสี่คนกลับสู่สำนักเวิ่นเต๋า พวกเขาเองก็คิดว่าคนของสำนักตนเองอบอุ่นกว่า ดูศิษย์พี่ไต้กับผู้อาวุโสใหญ่มารอรับที่ประตูสำนักเชียวนะ“ผู้อาวุโสใหญ่ขอบคุณ ศิษย์พี่ไต้ขอบคุณ ข้ามีธุระกับพี่ใหญ่ขอตัวไปก่อน”ลู่หยางทิ้งคำพูดนี้ไว้ แล้วหายไปอย่างรวดเร็วจากสายตาทุกคนทำให้ทุกคนอึ้ง“เจ้าหนุ่มนั่นรีบร้อนอะไรนักหนา?”“ไม่รู้”ลู่หยางเร่งรีบแน่นอน งานแลกเปลี่ยนสำนักธาตุทั้งห้าครั้งนี้ได้เรียนรู้มาเท่าไรก็ตาม แต่เพียงแค่เรื่องราวยุคโบราณที่รู้มาก็ต้องขอคำแนะนำจากพี่ใหญ่แล้วลู่หยางกลับมาที่ยอดเขาเทียน พี่ใหญ่นั่งขัดสมาธิแบบอรรธบัลลังก์ เท้าข้างหนึ่งแตะดิน อีกข้างทับบนต้นขาอีกด้าน มือทำท่าเก็บดอกไม้ หนีบแก่นทองคำสองเม็ด ลมหายใจยาวนิ่ง ราวกับหลอมรวมกับธรรมชาติ ตัวตนอ่อนจางลู่หยางยังไม่ทันพูด พี่ใหญ่ก็ลืมตาขึ้นช้าๆ ถาม “ศิษย์น้อง มาหาข้าด้วยความรีบร้อนเพราะอะไร?”
พูดจบนางก็เก็บมือ ปลายนิ้วดีดแก่นทองคำสองเม็ดขึ้นฟ้า แก่นทองคำกลายเป็นดาวตกพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าลู่หยางมองจนตาเบิกกว้างเห็นลู่หยางตกใจ พี่ใหญ่จึงอธิบายสั้นๆ “หนึ่งเดือนก่อน มีคนมาท้าข้า อยากให้ข้าลดระดับพลังเหลือแค่ขั้นแก่นทองคำระดับปลายข้าตกลงตามเงื่อนไขนั้น ดึงแก่นทองคำสองเม็ดจากฟ้าลงมา จำกัดระดับพลัง หลังจากนั้นข้าคิดว่านานๆ จะมีโอกาสแบบนี้สักครั้ง จึงหลอม
