พูดเหลวไหลอะไร สำนักธาตุทั้งห้าของพวกเราหนึ่งแสนปีแล้วไม่มีคนที่สองที่เห็นเงาประวัติศาสตร์ พวกเจ้าจะเห็นทันทีที่เข้ามา?ลู่หยางยิ่งรู้สึกเบื่อจนหาวหวอดเขาเพิ่งตื่นจากเงาประวัติศาสตร์ จิตใจอ่อนล้า ชั่วขณะยังแยกไม่ออกว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ที่ไหนก่อนที่เซียนอิงเทียนและคนอื่นๆ จะพบเซียนอมตะ ลู่หยางได้ดูหมากเป็นเวลายี่สิบปี แต่เป็นยี่สิบปีที่ผ่านการเร่งเวลาของเซียนอมตะแม้จะเป็นเช่นนั้น ก็ยังเป็นภาระหนักต่อจิตใจ
ไม่ต้องพูดถึงการที่เขาเผชิญหน้ากับสี่เซียนยุคโบราณผ่านช่องทางข้ามกาลเวลา เชื่อมโยงอดีตปัจจุบันอนาคตเข้าด้วยกันชิวจิ้นอันสังเกตเห็นความเคลื่อนไหวของลู่หยาง แต่ไม่ได้คิดอะไรมากบรรพบุรุษของเขาจมอยู่ในเงาประวัติศาสตร์ร้อยปี ต่างจากลู่หยางโดยสิ้นเชิงในสายตาคนภายนอก ลู่หยางแค่ก้มหน้าลงแล้วหาว สองสามลมหายใจเท่านั้น ใครจะคิดว่าลู่หยางเห็นเงาประวัติศาสตร์ถึงจะอาศัยหน้าตาของเซียนอมตะก็เถอะหลังจากหนึ่งเค่อ ชิวจิ้นอันยิ้มถาม “ดูเสร็จแล้ว?”ดูเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นจริงๆ คนหนุ่มมาที่นี่ก็แค่หวังว่าจะพบเจอของแปลกทุกคนถอนหายใจพร้อมกัน ยังหวังว่าจะได้พบโชควาสนาเซียนไม่ก็ได้เห็นเซียนสักสองตาสุดท้ายกลับไม่มีอะไรเลย“ท่านเซียน ข้อความที่ท่านส่งเมื่อครู่มีไม่มากเกินไปหรือ?”เซียนอมตะส่งข้อความเพียงห้าคำก่อนที่ช่องทางจะปิดลงด้วยเหตุผลที่ไม่ทราบ ลู่หยางกังวลว่าการติดต่อครั้งนี้จะไม่ได้ผล
“วางใจเถอะ แม้ปัญญาข
