าร์มเลี้ยงสัตว์ที่เขาอยู่ก่อนหน้ามาก“เจ้าเกิดมาเพื่อถูกฆ่า เพื่อตอบสนองความอยากกินของมนุษย์เจ้าบริจาคร่างกาย เติมเต็มความโลภของมนุษย์ ดูเหมือนยิ่งใหญ่ แต่จริงๆ แล้วเป็นผลจากการไม่มีทางเลือก”“ข้าน้อยให้โอกาสเจ้าหนึ่งครั้ง หากเจ้าไม่อยากถูกโชคชะตาบังคับ อยากหนีจากโชคชะตาที่ต้องถูกฆ่า ก็ร้องหนึ่งครั้ง หากยินดีอุทิศตนเพื่อเผ่าพันธุ์มนุษย์ ก็ร้องสองครั้ง”วัวนิ่งไม่ไหวติง ไม่ร้องเลยแม้แต่ครั้งเดียวพระซื่อฉันถอนหายใจ: “เป็นอย่างที่คิด เจ้าเกิดมาโง่เขลาสติปัญญาไม่เพียงพอ ไม่เข้าใจภาษาคน ไม่เข้าใจธรรมะ”ต่อมาพระซื่อฉันก็พึมพำสวดคัมภีร์ที่ยากจะเข้าใจ
“ในสมัยก่อนบนสวรรค์สีฟ้า บทเพลงว่างเปล่าหล่นลงมา ที่ดินฟูหลี่ยิ่งใหญ่……”วัวยังคงไม่มีปฏิกิริยาพระซื่อฉันส่ายหน้าอย่างช่วยไม่ได้ ก้มตัวหยิบมีดฆ่าสัตว์ที่วางกับพื้น มือขึ้นมีดตก วัวสิ้นใจในทันที“สาธุ สาธุ”ผีหญิงงามทั้งสามมองเห็นฉากนี้แล้วงงงวย“ขอถามท่านน้อย ท่านกำลังทำอะไรอยู่?” เสียงเมตตาดังขึ้น มีน ้าเสียงต ่าทุ้ม ชวนให้ซาบซึ้งพระซื่อฉันหันหน้า ไม่รู้จักผู้มาใหม่“โยมคือ……”“เจ้าเรียกข้าว่าเจ้านายปู่ได้ ฟาร์มเลี้ยงสัตว์นี้เป็นของข้า”เซียนอมตะชายเห็นพระซื่อฉันพึมพำอะไรไม่รู้ตั้งแต่ไกล พูดกับวัวตั้งนาน สุดท้ายฟันมันตายด้วยมีด รู้สึกไม่เข้าใจอย่างยิ่ง“เดิมทีเป็นโยมปู่ ข้าน้อยเป็นศิษย์วัดเสวียนคง ชื่อซื่อฉัน สิ่งที่ทำเมื่อครู่เพื่อเปิดปัญญา ให้วัวเลือก
