เอง”“คัมภีร์ที่ข้าน้อยสวดเมื่อครู่เรียกว่า《คัมภีร์สอนวัว》”
“《คัมภีร์สอนวัว》?” เซียนอมตะชายครุ่นคิด ไม่เคยได้ยินมาก่อน“นี่เป็นคัมภีร์ที่ข้าน้อยแต่งเอง นอกจากนี้ยังมี《คัมภีร์สอนหมู》《คัมภีร์สอนแพะ》 ที่โรงฆ่าสัตว์ที่อยู่ก่อนหน้า ก่อนฆ่า ข้าน้อยจะสวดคัมภีร์ ให้สัตว์เลือกโชคชะตาของตน แต่ถึงตอนนี้ยังไม่มีสำเร็จเลยสักตัว”“หลังจากฆ่าแล้ว ข้าน้อยจะสวด《คาถาปลดวิญญาณ》 แก้ไขความขุ่นเคืองของสัตว์ ให้พวกมันจากไปอย่างสงบ”วัวตัวก่อนหน้านี้ประมุขเป็นคนฆ่า พระซื่อฉันรับหน้าที่แค่ชำแหละ วัวตัวนี้ถึงได้ผ่านกระบวนการครบถ้วนเซียนอมตะชายรู้สึกว่าพระซื่อฉันพูดมีเหตุผลมาก ฟาร์มเลี้ยงสัตว์ของพวกเขาจริงๆ แล้วก็คือโรงฆ่าสัตว์ ทำให้นึกถึงภาพนองเลือดได้ง่าย ไม่เป็นผลดีต่อการสร้างภาพลักษณ์ที่กลับตัวเป็นคนดีแล้ว ถ้าทุกคนเหมือนพระซื่อฉัน อธิบายก่อนแล้วค่อยฆ่า สุดท้ายทำพิธีปลดวิญญาณ ศิษย์พี่อวี้จือ ผู้นำใหญ่ ผู้นำสอง คงประทับใจมากแน่คนในสำนักเวิ่นเต๋าที่รู้ว่าเซียนอมตะชายเป็นใคร มีแค่ศิษย์พี่อวี้จือสามคนคนที่รู้ว่าประมุขและพวกเป็นใครมีมากหน่อย ต้องเพิ่มศิษย์พี่ไต้กับผู้อาวุโสใหญ่
ในเรื่องการทำงาน เซียนอมตะชายกับพี่สาวเซียนอมตะของเขาคล้ายกัน ต่างก็เป็นคนเด็ดเดี่ยว คิดถึงก็ทำ ทำอะไรไม่ลังเลเขาทันทีสั่งการแก่ประมุขและรองประมุขจินที่เลี้ยงสัตว์ในฟาร์มอาจารย์หลิว อาจารย์เกาจากร้านย่างเนื้อ และอดีตผู้อาวุโสลัทธิอมตะหลายคน
