ั้งห้าคนจะผ่านประสบการณ์มามาก ผ่านการแสดงละครมาบ่อยครั้ง แต่ขณะนี้ต่างก็มีรอยยิ้มที่กลั้นไว้ไม่อยู่บนใบหน้าผู้อาวุโสถ่ายทอดวิชาหน้าบึ้งประกาศเลิกเรียน……
“ศิษย์น้องหลี่ เจ้าจะท้าประลองข้าจริงๆ หรือ?” ลู่หยางมองหลี่หาวเหรินด้วยรอยยิ้มกึ่งเย้ยหยัน ไม่คิดว่าหลี่หาวเหรินจะมาหาเขาเอง“ถูกแล้ว ศิษย์พี่ลู่ ท่านไม่ใช่บอกว่าได้ฝึกวิชาอาคมห้าธาตุผสมผสานแล้วหรือ ข้าอยากขอคำแนะนำสักหน่อย!” หลี่หาวเหรินยิ้มที่มุมปาก ความตั้งใจของเขามิใช่การตัดสินใจอย่างเร่งร้อน พลังของลู่หยางนั้นเป็นที่ประจักษ์ แต่เขาก็มิได้ท้าทายโดยไร้เหตุผลเขามีความทรงจำของชิ่นห่าวเหรินครึ่งหนึ่ง ซึ่งรวมถึงวิชาอาคมอันทรงพลังมากมายเขาไม่จำเป็นต้องใช้ความพยายามเข้าใจวิธีใช้วิชาอาคมเหล่านี้เหมือนคนอื่น สามารถใช้ได้โดยตรงนี่คือความมั่นใจที่ทำให้เขากล้าท้าประลองลู่หยาง“ดี พอดีฝึกวิชาอาคมห้าธาตุผสมผสานเสร็จแล้วแต่ยังไม่มีโอกาสได้ลอง ข้ารับคำท้าของเจ้า!” ลู่หยางก็แสดงรอยยิ้มตื่นเต้นกระตือรือร้นที่จะได้ทดสอบฝีมือเขาให้เซียนอมตะแผ่ขยายจิตเซียนสำรวจโดยรอบก่อน เพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีผู้อาวุโสถ่ายทอดวิชาหรือผู้อื่นมาเห็นเขาใช้วิชาอาคมห้าธาตุ โดยเฉพาะวิชาอาคมสายทอง“สู้กันเลย สู้กันเลย” เมิ่งจิ่งโจวรอดูความครึกครื้นด้วยความตื่นเต้น เขาจะได้ดูว่าเจ้าลู่หยางจะคิดวิธีร้ายเล่ห์อะไรอีก
เถาเหยาเยี่ยและหม่านกู่ก็ยืนอยู่ข้างๆ หม่านกู่ขอลูกแกะมาจากโร
