ยลมพัดกรรโชก ทรายฟุ้งตลบ ยกฝุ่นบดบังสายตา ฝุ่นควันยังมีผลบังจิต แต่จิตของลู่หยางใช่จะธรรมดาหรือ เขาแผ่จิตออกไปแม้ระยะทางที่ตรวจจับได้จะจำกัด แต่ก็มองเห็นว่าในฝุ่นควันซ่อนการโจมตีสามรูปแบบที่แตกต่างกัน“เปลวเพลิงแท้ของนกทอง”นกทองสองตัวโบยบินรอบตัวลู่หยาง ก่อเกิดพายุเพลิง การโจมตีทั้งสามรูปแบบปะทะกับพายุเพลิงแล้วมลายหายไป แม้แต่ทิศทางลมยังไม่เปลี่ยนแปลง“ศิษย์น้องหลี่ แค่วิชาอาคมเล็กน้อยพวกนี้ไม่พอหรอกนะ” พายุเพลิงขับไล่ฝุ่นควัน ลู่หยางหัวเราะร่าพลางเอ่ย
หลี่หาวเหรินไม่ได้ร้อนรน กล่าวอย่างใจเย็น “ข้ารู้ว่าการโจมตีเดี่ยวไม่มีผลกับศิษย์พี่ลู่ แต่ถ้าจำนวนการโจมตีมากขึ้นล่ะ จะเป็นอย่างไร?”“ฟ้าผ่าในฝ่ามือ!”ฟ้าผ่าในฝ่ามือสี่สายพุ่งออกมาพร้อมกัน ลู่หยางสีหน้าเคร่งขรึมควบคุมนกทองสองตัวให้กลายเป็นลำแสงสองสาย ปะทะกับฟ้าผ่าในฝ่ามือทั้งสี่ เกิดเสียงเปรี้ยงสนั่นของเปลวเพลิงและสายฟ้า“ศิษย์พี่ลู่ เป็นอย่างไรบ้าง?”หลี่หาวเหรินยิ้ม สี่แขนโบกสะบัด ฝ่ามือปรากฏการโจมตีที่รวมตัวอีกครั้ง“สี่แขน?” ลู่หยางชะงักเล็กน้อยเมื่อครู่ลู่หยางถูกฝุ่นควันบดบัง ไม่ได้เห็นว่าหลี่หาวเหรินทำอย่างไร ส่วนเมิ่งจิ่งโจวทั้งสามคนที่อยู่นอกสนามเห็นได้อย่างชัดเจนหลี่หาวเหรินฉวยโอกาสตอนที่ลู่หยางกำลังรับมือกับการโจมตีฉีกแขนของตัวเองออกสองข้าง แต่ไม่ได้ฉีกออกจนหมด เนื้อขาดแต่กระดูกยังติดกันจากนั้นเขาใช้แก่นทองคำฟื้นชีพ เชื่อมต่อแขนส
