วามเงียบงัน“ผู้อาวุโส ข้าตอบถูกหรือไม่?”ผู้อาวุโสถ่ายทอดวิชามีอาการเหม่อลอยชั่วขณะเขาจำได้ว่าลู่หยางเพิ่งพูดยาวมาก แต่กลับนึกถึงคำพูดเหล่านั้นไม่ได้แม้แต่ตัวเดียวเขาพูดอะไรไปนะ?“ผู้อาวุโส ผู้อาวุโส?” ลู่หยางเรียกสองครั้ง ผู้อาวุโสถ่ายทอดวิชาจึงได้สติกลับมา“อา อา?”“ผู้อาวุโส ท่านคงไม่ได้เหม่อไปใช่หรือไม่?”ผู้อาวุโสถ่ายทอดวิชากระแอมสองที ทำเหมือนไม่ได้ยินคำพูดสุดท้ายของลู่หยาง “อะแฮ่ม อะแฮ่ม สิ่งที่ลู่หยางเพิ่งกล่าวมาก็
พอใช้ได้ ข้าจะอธิบายใหม่อีกครั้ง ห้าคือตัวเลขที่มีเสถียรภาพที่สุดในธรรมชาติ”“เช่น ราชสำนักกลางกับพื้นที่ทั้งสี่ทิศ ห้าสำนักเซียนใหญ่ ห้าสายของสำนักธาตุทั้งห้า สี่ลัทธิมารใหญ่ และลัทธิสวรรค์ที่ยังไม่ชัดเจน”“ตามทฤษฎีห้าธาตุ ลัทธิสวรรค์อาจกลายเป็นลัทธิมารใหญ่ที่ห้ารวมกันเป็น ‘ห้า'”“และพวกเจ้าทั้งห้าคน เป็นผู้มีพรสวรรค์มากที่สุดในรุ่นเยาว์ของสำนักเวิ่นเต๋า นี่เป็นการสอดประสานกับทฤษฎีห้าธาตุเช่นกัน”เมิ่งจิ่งโจวแอบส่งเสียงสื่อจิตถึงลู่หยาง “เก่งจริงๆ เมื่อครู่เจ้าทำได้อย่างไร ข้าได้ยินเจ้าพูดยาวเหยียด แต่กลับจำไม่ได้แม้แต่ประโยคเดียว”ลู่หยางพูดอย่างจริงจัง “นี่คือวิชาลับยุคโบราณ มีเพียงข้าที่สามารถใช้ได้”เขาถอนหายใจด้วยความโล่งอก คุณสมบัติการลืมเลือนของเซียนช่วยได้มากผู้อาวุโสถ่ายทอดวิชาเริ่มบรรยายถึงประเด็นสำคัญของวันนี้อย่างรวดเร็ว “ต่อไปเราจะกล่าวถึงความรู้เกี่ยวกับวิชาอ
