ล้อเลียนลู่หยางลู่หยางมองดู เป็นศิษย์คนโตของชิวจิ้นอัน หลินเสี่ยวโหย่วรากฐานไม้ เพียงขั้นรวมร่างระดับต้นก็มีพลังเทียบเท่าขั้นรวมร่างระดับปลาย เป็นอัจฉริยะในระดับเดียวกับศิษย์พี่ไต้ปู้ฟาน
คราวก่อนที่สำนักธาตุทั้งห้ามาเยือนสำนักเวิ่นเต๋า เจ้าสำนักผู้รักษาการแทนลู่หยางเป็นผู้ต้อนรับหลินเสี่ยวโหย่วหลินเสี่ยวโหย่วยังคิดว่าศิษย์พี่ใหญ่ยังทำหน้าที่ผู้รักษาการแทนเจ้าสำนัก จึงขอท้าทายคนรุ่นเดียวกัน แล้วศิษย์พี่ใหญ่ก็เงียบๆ ยืนออกมา หลินเสี่ยวโหย่วเงียบๆ ถอยกลับ เรื่องจึงไม่มีอะไรต่อ“ขอคารวะพี่หลิน” ทั้งห้าคนประสานมือคำนับ“เอาเถอะๆ อย่าเคร่งเครียดกันนัก ผ่อนคลายหน่อย ข้าแค่ฝึกวิชาอาคมจนเหนื่อยออกมาสูดอากาศ พอดีพวกเจ้ากลับมาพอดีเลยทักทาย”“เอ๊ะ อาจารย์ป้าให้แผ่นไม้พวกเจ้าด้วยหรือ?” หลินเสี่ยวโหย่วสังเกตเห็นแผ่นไม้ที่ห้อยอยู่ที่อกของทั้งหกคนสีหน้าไป๋หมิงเปลี่ยนไปทันที รีบดึงลู่หยางและคนอื่นออกห่างลู่หยางและคนอื่นๆ ไม่เข้าใจ แต่ก็ยอมเชื่อฟังออกห่างจากบริเวณนั้นได้ยินเสียง “แคร็ก” ฟ้าผ่าลงมา ฟาดหลินเสี่ยวโหย่วจนเหลือแต่ซากไหม้ดำ ทั้งร่างมีควันลอยฟุ้งไป๋หมิงอธิบายเบาๆ “ผู้อาวุโสซางกวนไม่ชอบคนเรียกว่าแก่มากที่สุด ถ้าใครรู้แล้วยังดื้อดึง ก็จะเป็นแบบนี้”
“ไอ ไอ ไม่เป็นไร เรื่องเล็ก” ซากไหม้ดำฟื้นคืนมามีชีวิต ดวงตาเป็นประกายวาววับเสียง “แคร็ก” เบาๆ ดังขึ้น ซากไหม้ดำมีรอยแยกนับไม่ถ้วนหลินเสี่ยวโหย่วเดิ
