ยางและสี่คนที่ไม่คุ้นหน้า“พวกเขาเป็นแขกจากสำนักเวิ่นเต๋า”“นี่คือศิษย์พี่ขงเหลิ่ง ศิษย์พี่ใหญ่สายธาตุดิน ตอนนี้กำลังเพ่งพินิจขีดแบ่งระหว่างขั้นฝึกความว่างเปล่ากับขั้นรวมร่าง พยายามจะทะลวงระดับ รอยเท้าที่เห็นเมื่อครู่ล้วนเป็นฝีเท้าของเขาทั้งสิ้น”“ขอคารวะศิษย์พี่ขงเหลิ่ง”“ดีๆ ทุกอย่างดี ไต้เฒ่าตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง ยังอยู่ที่ตำหนักรับภารกิจหรือไม่?”“ผู้อาวุโสใหญ่ออกไปข้างนอกเป็นประจำ ศิษย์พี่ไต้จึงดูแลกิจการของตำหนักรับภารกิจทั้งหมด”“สมแล้วที่ไต้เฒ่ามีพรสวรรค์สูง ตอนนี้ก็ถึงขั้นรวมร่างแล้ว ข้ายังห่างอีกนิด” ศิษย์พี่ขงเหลิ่งแสดงความชื่นชมอย่างเต็มที่ขณะพูดคุย ระดับพลังของขงเหลิ่งพลันตกลงจากระดับที่ไม่อาจประเมินได้ สู่ระดับที่มองเห็นได้คือขั้นสร้างฐาน และจากขั้นสร้างฐานเพิ่มขึ้นสู่ระดับที่ลู่หยางและคณะไม่อาจตัดสินได้“คนผู้นี้ใกล้จะทะลวงเข้าสู่ขั้นรวมร่างแล้ว” เซียนอมตะให้คำวินิจฉัย
หลังจากลาศิษย์พี่ขงเหลิ่ง ทั้งหกคนมาถึงสายธาตุไม้ สายธาตุไม้คล้ายกับสวนยาของสำนักเวิ่นเต๋า เป็นที่ปลูกสมุนไพรวิเศษ เขียวชอุ่ม แผ่กระจายกลิ่นอายลึกลับบางอย่าง เพียงยืนอยู่ตรงนี้ ก็รู้สึกเคลิบเคลิ้มอย่างบอกไม่ถูกป่าไม้หนาแน่น ส่งกลิ่นอายแห่งชีวิต ดุจวสันตฤดูยังมีต้นไม้สูงใหญ่ ครอบคลุมทั่วท้องฟ้า มองดูปลายไม่เห็น ยอดไม้ถูกกิ่งก้านใบไม้บดบัง ราวกับซ่อนความลับบางอย่างไว้“ลักษณะเด่นของสายธาตุไม้อยู่ที่พลังชีวิต มีพ
