ลังฟื้นฟูสูงมากจุดนี้คล้ายกับเปลวไฟแห่งการเกิดใหม่ที่สหายเมิ่งควบคุมอยู่”“พวกน้องน้อยจากสำนักเวิ่นเต๋ามาแล้วหรือ?” บนต้นไม้สูงใหญ่ดังเสียงร่าเริงของสาวน้อยสาวน้อยกลิ้งตลบจากกิ่งไม้ ลงมายืนมั่นคงบนพื้น ปากยังคาบกิ่งไม้อันหนึ่งเป็นซางกวนอวี่ จุดประสงค์ที่ท่านป้าป๋ามาสำนักธาตุทั้งห้านั่นเอง“เจ้าหนุ่มใช้ได้นี่ ฝึกฝนได้มั่นคงดี” ซางกวนอวี่ตบไหล่ของลู่หยาง นางสนใจเด็กหนุ่มที่ได้เป็นเจ้าสำนักผู้รักษาการแทนผู้นี้ตั้งแต่ครั้งไปสำนักเวิ่นเต๋าแล้ว
ผ่านไปกว่าหนึ่งปี ความเติบโตของลู่หยางเกินความคาดหมายของนาง“ขอคารวะบรรพบุรุษซางกวน” ลู่หยางและคณะไม่กล้าเสียมารยาทต่อซางกวนอวี่ ผู้นี้เป็นผู้อาวุโสของเจ้าสำนักชิวเมื่อได้ยินคำว่าบรรพบุรุษ ซางกวนอวี่ขมวดคิ้ว แสดงความไม่พอใจ “เรียกบรรพบุรุษอะไรกัน เฒ่าผู้นี้ขนาดนั้นเชียวหรือ เรียกพี่สาวดีกว่า”ลู่หยางและคณะไม่กล้าเรียกเช่นนั้น กลัวว่าแม้จะผ่านด่านซางกวนอวี่ไปได้ ก็คงผ่านด่านเจ้าสำนักชิวจิ้นอันไม่ได้“เรียกพี่สาวสักคำ พี่สาวจะให้ของดีชิ้นหนึ่ง”ซางกวนอวี่หยิบแผ่นไม้เล็กๆ ที่แผ่กระจายพลังชีวิตออกมาเซียนอมตะเห็นแล้วตาเป็นประกาย รีบเร่งเร้า“ลู่หยาง รีบเรียกเร็ว นี่เป็นของดีนะ”ลู่หยางมีซางกวนอวี่อยู่ข้างหน้า และเซียนอมตะอยู่ข้างหลัง ถูกบีบจากทั้งสองด้าน จำต้องยอมถอย เสี่ยงชีวิตเรียกอย่างเชื่อฟัง:“พี่สาวซางกวน”ซางกวนอวี่ได้ยินแล้ว ยิ้มอย่างดีใจ เขย่งปลายเท้าลู
