่อโจวลู่ลู่ควำมบำดหมำงระหว่ำงสองคนไม่ใช่สิ่งที่เวลำจะช่วยให้ลืมเลือนได้แน่นอนว่ำ กำรที่โจวซินพำนำงไปอวดซงต้วนเทียนทุกวันโดยเฉพำะในช่วงหลำยสิบปีที่ผ่ำนมำหลังจำกโจวลู่ลู่เกิด ยังพำครอบครัวไปแสดงควำมเคำรพในวันปีใหม่อีก ถือว่ำเกินไปจริงๆเวลำผ่ำนไปทีละนำที สถำนที่เงียบสงัดอย่ำงยิ่ง ทั้งสี่คนต่ำงตั้งใจหลอมวัตถุวิเศษของตน มีเพียงเสียงตีกังวำนและเสียงไฟร้อนดังแผ่วเบำ“เสร็จแล้ว!” หยวนกังโล่งอก เขำอวดตัวฉำวโฉ่ในยำมท้ำทำยแต่ในยำมหลอมวัตถุวิเศษกลับทุ่มเทพลังกำยใจอย่ำงจดจ่อ ไม่ขำดตกบกพร่องแม้แต่น้อย
แม้เขำจะตั้งใจหลอมอุปกรณ์ที่วำงแผนไว้ แต่ก็ไม่มีควำมมั่นใจเต็มร้อยว่ำจะหลอมส ำเร็จแต่เมื่อหลอมส ำเร็จ ชัยชนะก็เป็นที่แน่นอนแล้วสิ่งที่ปรำกฏในมือเขำคือวัตถุรูปทรงกระบอกที่ท ำจำกทองสัมฤทธิ์เป็นหลัก ตรงกลำงกลวง ทั้งผนังด้ำนในและด้ำนนอกมีอักขระวิเศษสลักไว้“นี่คือวัตถุวิเศษอะไร?”“รูปร่ำงแปลกจริงๆ”“ใครเคยเห็นบ้ำง?”ศิษย์ส ำนักธำตุทั้งห้ำกระซิบกันเบำๆ วิพำกษ์วิจำรณ์วัตถุวิเศษที่ไม่เคยเห็นมำก่อน“ข้ำตั้งชื่อมันว่ำ กระบอกยิงดำวตก” นี่คือวิชำอำวุธท ำลำยล้ำงที่เขำคิดค้นขึ้น แสดงตัวเป็นครั้งแรกหลี่หำวเหรินเหมือนไม่ได้ยินเสียงของหยวนกัง ตั้งใจหลอมวัตถุวิเศษต่อไปเปลวไฟในมือเขำเหมือนงูไฟ เยื้องย่องไปทั่วทุกซอกทุกมุมของวัตถุวิเศษ หลอมละลำยและขึ้นรูปวัตถุวิเศษ
นี่คือไฟแท้ต้ำเอียนที่หลี่หำวเหรินควบคุมได้ พลังไม่มำก แต่
