เขำ ค ำพูดของไป๋หมิงอำจท ำให้พวกเขำนึกถึงควำมแค้นเก่ำ แล้วเผำลำมมำที่พวกตน จึงรีบเปลี่ยนหัวข้อสนทนำ“เจ้ำเป็นสำยไหนล่ะ?”“ข้ำน่ะหรือ? ข้ำช ำนำญวิชำห้ำธำตุทั้งหมด ไม่ได้สังกัดสำยใดในห้ำสำย แต่เป็นศิษย์ในสำยตรงของเจ้ำส ำนัก”“มีเพียงคนที่มีควำมเชี่ยวชำญในวิชำห้ำธำตุทั้งหมดเช่นข้ำเท่ำนั้นที่จะได้เป็นศิษย์ของเจ้ำส ำนัก” พูดถึงตรงนี้ ไป๋หมิงก็อด
ภำคภูมิใจไม่ได้ ริมฝีปำกยกขึ้น เผยรอยยิ้มบำงๆ ควำมเชี่ยวชำญวิชำห้ำธำตุของเขำแม้ในส ำนักธำตุทั้งห้ำก็นับเป็นหนึ่งในร้อย ช่ำงหำได้ยำกนัก“ถ้ำเช่นนั้น ข้ำก็น่ำจะใช้ได้สินะ” ลู่หยำงชี้ที่ตัวเองพรสวรรค์ด้ำนวิชำของเขำนั้นยอดเยี่ยมนัก วิชำธำตุทองรู้จักร่ำงทองหกจั้ง วิชำธำตุไม้รู้จัก ‘วิชำปลูกต้นไม้’ วิชำธำตุน ้ำยังไม่ได้เรียน วิชำธำตุไฟรู้จักไฟสำมรส และวิชำธำตุดินรู้จักย่นพื้นที่ไป๋หมิงหันไปมองลู่หยำง แววตำฉำยแววประหลำดใจอยู่สำมส่วน“พรสวรรค์ด้ำนวิชำของเจ้ำใช้ได้ทีเดียว เหมำะที่จะเป็นศิษย์ของอำจำรย์ข้ำมำก ตอนแรกท ำไมไม่มำส ำนักธำตุทั้งห้ำของพวกเรำล่ะ?”ลู่หยำงเกำศีรษะอย่ำงเก้อเขิน “ส ำนักเวิ่นเต๋ำใกล้บ้ำน ก็เลยอยำกลองดูก่อน ไม่คิดว่ำจะผ่ำนเข้ำมำได้ในครำวเดียว”ไป๋หมิง “……”เหตุผลช่ำงเรียบง่ำยเหลือเกิน
