้ยินเสียงฟ้าร้องดังสนั่นจากด้านหลัง ตกใจจนตัวสั่นทั้งสามคนหันไปมอง เห็นที่ที่สือฮว่ากู๋อยู่เกิดการเปลี่ยนแปลงของธรรมชาติ เมฆดำทะมึนปกคลุม ฟ้าแลบฟ้าร้อง ราวกับภาพวันสิ้นโลกนี่คือสายฟ้าพิบัติที่แม้แต่ผู้อยู่ในขั้นรวมร่างก็ยังมีอันตรายถึงชีวิต แม้อยู่ห่างเช่นนี้ ก็ยังรู้สึกได้ถึงแรงกดดันจากสายฟ้า…“แปลกแฮะ ทำไมข้าไม่รู้สึกถึงแรงกดดันเลย?” ลู่หยางสงสัย ดูจากสีหน้าของศิษย์น้องทั้งสองและหัวฮว่าเซิน พลังสายฟ้าน่าจะส่งมาถึงที่นี่ได้
แต่ทำไมเขากลับไม่รู้สึกอะไรเลยสักนิด?“แน่นอนว่าเพราะมีข้าอยู่ไง” เซียนอมตะก้าวออกมาตบอกภูมิใจคางยกขึ้นเล็กน้อย ดูภาคภูมิใจยิ่งนัก“รอเสือใจกว้างขนาดนี้เลยหรือ?” ลู่หยางแปลกใจยิ่งนัก ไม่คิดว่าเซียนอมตะหน้าหนาขนาดนี้“เป็นเช่นนั้นแน่นอน สายฟ้าพิบัติส่วนใหญ่มีต้นกำเนิดมาจากผลของการบำเพ็ญของเซียนอิงเทียน สายฟ้าพิบัตินั้นไม่ต้องให้เกียรติข้าหน่อยหรือ?”สายฟ้าพิบัติไม่ใช่เซียนอิงเทียนสร้าง คุณูปการของเซียนอิงเทียนคือเผยแพร่รูปแบบและประเภทของสายฟ้าพิบัติให้กว้างขวางลู่หยางเพิ่งรู้ว่าเซียนอมตะหน้าหนาขนาดนี้ แม้แต่สายฟ้าพิบัติก็ต้องให้เกียรติดูเหมือนเซียนอมตะได้สร้างรอยแผลทางจิตใจให้เซียนอิงเทียนไว้มากทีเดียว“ดูท่าทางแล้ว สายฟ้าพิบัตินี้น่าจะเป็นสายฟ้าทวงหนี้ชีวิตที่เซียนอิงเทียนปั้นขึ้น มีไว้ฟาดเฉพาะคนที่ติดหนี้แล้วไม่ยอมคืน”ลู่หยางนึกขึ้นได้ว่าหัวฮว่าเซินเคยรับมรดกที่ชิ่น
