ามารถฆ่าได้ตามใจชอบผีจึงว่าง่ายแบ่งจ่ายค่าที่พัก และยอมถูกจับกุมโดยดี“ศิษย์พี่ลู่ น้องเถา พวกท่านสืบเรื่องคุณชายสกุลซ่งมาบ้างหรือยัง?”
เถาเหยาเยี่ยเล่าผลการสืบสวนที่ได้มาให้ฟัง “นี่คือผลการสืบสวนที่ข้ากับศิษย์พี่ลู่หยางช่วยกันหามา”“ศิษย์พี่ลู่หยางนี่เก่งจริงๆ เพิ่งมาถึงเมืองหยวนเฮ่อก็สืบได้ตั้งมากมาย คงเป็นเพราะน้องเถาช่วยไม่น้อยสินะ น้องหญิงมาถึงเมืองนี้ก่อนศิษย์พี่ลู่หยางสามวัน แต่สืบได้มากกว่าศิษย์พี่ลู่หยางแค่นิดเดียว”“น่าเสียดายที่ข้ามีแค่คนเดียว หากมีศิษย์พี่ลู่หยางช่วย คงสืบได้มากกว่านี้แน่นอน”เถาเหยาเยี่ยทำเป็นไม่ได้ยินนัยแฝงในคำพูดของหลานถิง ถามอย่างใจเย็น “น้องหลานถิงสืบอะไรมาได้บ้าง?”“คุณชายสกุลซ่งเกิดจุดเปลี่ยนเมื่อยี่สิบปีก่อน ตอนนั้นตระกูลเริ่มตกอับ เงินเหลือไม่มาก เขาเดิมพันครั้งสุดท้าย นำทรัพย์สินทั้งหมดไปลงทุนค้าขาย แต่ล้มเหลวอย่างสิ้นเชิง สูญเสียทุกอย่าง มีคนเห็นเขาเดินเข้าไปในภูเขา คงจะไปฆ่าตัวตาย แต่เมื่อผ่านไปครึ่งวัน คุณชายสกุลซ่งก็เดินออกมาจากภูเขา สีหน้าไม่เหมือนคนสิ้นหวังอีกต่อไป และในอ้อมแขนของเขาก็กอดภาพวาดอยู่”“เรื่องต่อมาพวกท่านก็รู้แล้ว คุณชายสกุลซ่งจู่ๆ ก็มีหัวค้าขายเงินทองไหลมาเทมา ครอบครัวมีความสุขสมบูรณ์”หลานถิงมองเถาเหยาเยี่ยอย่างภาคภูมิใจ เป็นไง ข้อมูลสำคัญนี้พวกเจ้ายังสืบไม่ถึงสินะ
เถาเหยาเยี่ยฟังคำบอกเล่าของหลานถิงจบ ก็จับมือนางอย่างเป็นมิตร “น
