เร่าร้อน ไม่เพียงลู่หยางและเมิ่งจิ่งโจว แต่ศิษย์พี่ศิษย์น้องมากมายต่างมุ่งหน้าไปดูที่ประตูสำนัก ผู้คนหลั่งไหลกันมาเป็นทะเลมนุษย์ยิ่งเข้าใกล้ประตูสำนัก เสียงการต่อสู้ก็ยิ่งดังชัดเจนเมื่อถึงประตูสำนักจึงพบว่า มีผู้บำเพ็ญขั้นรวมร่างหลายคนกำลังต่อสู้กันอยู่กลางอากาศ ลีลาโหดเหี้ยม วิชาเด็ดขาด ไม่มีการยั้งมือแม้แต่น้อย เผยให้เห็นวรยุทธ์ขั้นรวมร่างอย่างเต็มที่หนึ่งในผู้บำเพ็ญขั้นรวมร่างเป็นคนที่ลู่หยางรู้จัก ชื่อว่าท่านเต๋าปู้อวี่“เฮ้ย นี่มันอะไรกัน ข้าเพิ่งกลับมาสำนัก สมควรต้องมาดักซุ่มข้าที่หน้าประตูหรือไง?” ท่านเต๋าปู้อวี่ตะโกน หลบเลี่ยงซ้ายหลบขวา แม้ดูเหมือนจะลำบาก แต่วิชาเคลื่อนที่ร่างกายกลับคล่องแคล่วว่องไว ไม่มีการโจมตีใดโดนตัวเขาเลย
“ใครกัน ใครที่จะมาซุ่มจับท่าน อริกับท่านเองที่มาหาท่านถึงที่!”ผู้บำเพ็ญขั้นรวมร่างคนอื่นร่วมมือกันโจมตีอย่างประสานงานดีเยี่ยม“พายุใหญ่มา!”ลมกรดพัดกระโชก ซัดกวาดเม็ดทรายมากมาย แม้แต่ก้อนหินใหญ่ก็ถูกพัดลอยฟ้าพายุทรายก็ลมกรดร้องคำรามเข้าใส่ท่านเต๋าปู้อวี่ท่านเต๋าปู้อวี่สะบัดแส้ขนวัว ตัดพายุทรายขาด“แล้วพวกเจ้ามาสำนักเวิ่นเต๋าทำไม?”“จะมาขอลู่หยางเป็นบุตรเขยน่ะ แต่พอดีเห็นท่านที่ประตู ข้าคิดว่าเรื่องขอบุตรเขยไม่สำคัญ การอัดท่านสักยกก่อนค่อยว่ากัน”ผู้บำเพ็ญขั้นรวมร่างที่เหลือต่างพยักหน้า พวกเขาก็คิดเช่นเดียวกันลู่หยางมองออกแล้ว อาจารย์ตัวเองในที่สุดก็กลับสำนั
