ซียนอิงเทียนฆ่ำเซียนอมตะ ก็ไม่แน่เสียทีเดียว บำงทีเซียนฉี่หลินและคนอื่นๆ อำจแย่งชิงสิทธิในต ำรำอำหำรของเซียนอมตะเช่นกันสิ่งของของเซียนมีน้อยอยู่แล้ว ของมีค่ำที่เซียนอมตะทิ้งไว้ยิ่งมีน้อยเข้ำไปใหญ่เว้นแต่จะพบสมบัติที่เซียนอมตะเคยกล่ำวว่ำฝังอยู่ที่ดำวเหนือ ในสมบัตินั้นต้องมีบันทึกว่ำของชิ้นไหนเป็นของใคร ซึ่งสำมำรถคำดเดำควำมจริงได้บ้ำงทั้งสองคนก ำลังคุยกันว่ำ เมื่อเจ้ำส ำนักผู้รักษำกำรแทนพ้นวำระแล้ว จะท ำอะไรต่อ ศิษย์พี่ใหญ่ก็พำอำจำรย์หลวงกลับมำ
แม้จะไม่ได้ยินเสียง แต่ดูจำกใบหน้ำบิดเบี้ยวและท่ำทำงที่ยังคงกระอักกระอ่วน คำดว่ำคงยังไม่ได้คลำยค ำสำป“ศิษย์พี่ใหญ่ พลังแผ่นดินไม่สำมำรถคลำยค ำสำปได้หรือ?”“คลำยได้ แต่ฝ่ำบำทไม่ยินยอมคลำย” ศิษย์พี่ใหญ่โยนอำจำรย์หลวงไปด้ำนข้ำงอย่ำงไม่ใส่ใจ“ท ำไมล่ะ? ค ำสำปของเมิ่งจิ่งโจวกับเจ้ำส ำนักชิวก็ถูกคลำยออกไม่ใช่หรือ?” ลู่หยำงงุนงง“พูดให้ถูกต้องคือไม่ใช่คลำย แต่เป็นกำรกระจำย”“กระจำย?”“คือกำรอำศัยพลังแผ่นดินกระจำยค ำสำปให้ทุกคน หลังจำกกระจำยแล้ว ผลลัพธ์คือทุกคนจะแต่งงำนช้ำกว่ำเส้นทำงชีวิตเดิมอยู่หนึ่งจิ้มหง่วน กำรกระจำยระดับนี้ยังพอรับได้”“แต่ค ำสำปของอำจำรย์หลวงร้ำยแรงเกินไป หำกกระจำยให้ทุกคน ผลลัพธ์จะเลวร้ำยเกินคำด”ลู่หยำงเข้ำใจแล้ว ไม่แปลกที่ฝ่ำบำทไม่ยินยอมคลำยค ำสำปให้อำจำรย์หลวง หำกเป็นเขำก็คงไม่ยินยอมเช่นกัน“แล้วตอนนี้…” ลู่หยำงเหลือบมองอำจำรย์หลวงที
