รือไม่ ไม่แน่ว่าอาจเป็นกึ่งเซียนที่ได้ตำแหน่งมาอย่างไม่ถูกต้อง“รอก่อนท่านเซียน ข้าก็ไม่มีความเข้าใจในผลการบำเพ็ญอมตะเช่นกัน แต่ท่านก็สามารถมอบรูปแบบของผลของการบำเพ็ญเป็นเค้าให้ข้าได้มิใช่หรือ?” ลู่หยางนึกขึ้นได้ว่าเซียนอมตะพร ่าบ่นอยู่
ตลอดว่าจะยัดเยียดผลการบำเพ็ญอมตะรูปแบบของผลของการบำเพ็ญเป็นเค้าให้เขาเซียนอมตะมองลู่หยางอย่างประหลาดใจ “ผู้นำสอง เจ้ากำลังพูดอะไรอยู่? ภายใต้การอบรมสั่งสอนและซึมซับอย่างแนบเนียนจากข้าความเข้าใจของเจ้าต่อผลการบำเพ็ญอมตะนั้นเหนือกว่าผู้นำสามมากนัก”ลู่หยาง “……”เกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไร ทำไมข้าถึงไม่รู้ตัว?“หรือเจ้าคิดว่าที่ข้าให้เจ้าเป็นผู้นำสอง เป็นเพราะความสัมพันธ์ของพวกเราดีเท่านั้นหรือ? เป็นไปไม่ได้หรอก ข้าเซียนเป็นคนยุติธรรมเที่ยงตรง ลำดับในสายอมตะขึ้นอยู่กับพลังความสามารถ!”ผู้นำสามได้ยินว่ามีโอกาสเลื่อนตำแหน่ง รีบเข้ามาใกล้ “ผู้นำใหญ่วางใจ ข้าจะตั้งใจศึกษาทำความเข้าใจผลการบำเพ็ญอมตะแล้วจะแย่งชิงตำแหน่งผู้นำสองให้ได้!”เซียนอมตะมองผู้นำสามอย่างรังเกียจ พูดอย่างรำคาญ “ไปๆๆเจ้ามาวุ่นวายอะไร ถ้าเจ้ากล้าเป็นผู้นำสอง ข้าจะริบรูปแบบของผลของการบำเพ็ญเป็นเค้าของเจ้าคืน”ผู้นำสามมองลู่หยางอย่างอิจฉา แล้วเดินจากไปอย่างห่อเหี่ยว
“พลังแผ่นดินน่าจะคลายคำสาปได้ใช่ไหม?” ลู่หยางนึกขึ้นได้ว่าศิษย์ศักดิ์สิทธิ์ของพวกเขา เมิ่งจิ่งโจว เคยตกอยู่ในคำสาปเพราะถูกคนชั่วร้ายทำร้า
