ขำพยำยำมใช้เจ็ดภัยแปดทุกข์สำปเจ้ำ เจ้ำมีข้ำคุ้มครอง ไม่กลัวค ำสำปพวกนี้ ในฐำนะผู้ร่ำยค ำสำป เขำจึงถูกค ำสำปแทน”เซียนอมตะมองอำจำรย์หลวงเหมือนมองคนโง่ สมกับที่ไม่ค่อยฉลำดนักบวชขำวด ำเห็นอำจำรย์หลวงใช้ไม้ตำยหลำยครั้ง แต่ถูกป้องกันอย่ำงง่ำยดำย หัวใจจมดิ่งสู่ก้นเหวรำกฐำนของส ำนักเวิ่นเต๋ำลึกล ้ำเกินคำดคิด“ผู้น ำใหญ่ ช่วยคุ้มครองข้ำบ้ำงสิ?” ผู้น ำสำมเข้ำมำใกล้อย่ำงไร้ยำงอำยเซียนอมตะเหลือบมองเขำแวบหนึ่ง โบกมือ “ไป ไป ไป คุ้มครองเจ้ำท ำไม ถ้ำเจ้ำโดนค ำสำป จิตวิญญำณระเบิดสักสองสำมครั้ง ค ำสำปก็หำยไปเกือบหมดแล้ว”ผู้น ำสำมหลบไปอย่ำงหงอยๆ ไปพูดคุยกับนักบวชขำวด ำต่อ
“พี่ชำย เจ้ำถูกจับได้อย่ำงไร เป็นพวกเดียวกับเจ้ำโง่ที่ก ำลังกลิ้งอยู่บนพื้นนี่และแทรกซึมส ำนักเวิ่นเต๋ำหรือ? เจ้ำไม่รู้หรือว่ำส ำนักเวิ่นเต๋ำเป็นดินแดนของผู้น ำใหญ่ของข้ำ?”“ในอดีต เซียนทั้งสี่ยุคโบรำณยังไม่กล้ำมำที่ดินแดนของผู้น ำใหญ่ของข้ำตำมใจชอบ มำแล้วก็ต้องระวังตัว ไม่กล้ำแม้แต่จะหำยใจแรง”นักบวชขำวด ำ “……”บัดซบ อย่ำพูดอีกเลย ยิ่งพูดข้ำยิ่งเสียใจ“โชคดีที่ข้ำรีบเข้ำร่วมกับส ำนักเวิ่นเต๋ำ ไม่เช่นนั้นคงถูกทรมำนเหมือนเจ้ำ” ผู้น ำสำมดีใจที่ยอมแพ้ได้ทันเวลำ เมื่อเห็นว่ำเซียนอมตะเป็นผู้บังคับบัญชำของตน ก็รีบยอมจ ำนน“แล้วตอนนี้ท่ำนเป็นแขกผู้มีเกียรติหรือเป็นอำจำรย์เฒ่ำของส ำนักเวิ่นเต๋ำ?”“นักโทษ”นักบวชขำวด ำ “……”“ไม่ว่ำอย่ำงไร ในที่สุดก็
