นอมตะชาย ลู่หยางถามร้านข้างๆ พวกเขาก็ไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับเซียนอมตะชายลู่หยางยังพบพี่ศิษย์น้องศิษย์หลายคนที่ผ่านมา พวกเขาเป็นลูกค้าประจำของร้านย่างเนื้อ แต่ทุกคนบอกว่าไม่เคยเห็นเซียนอมตะชาย“จริงๆ แล้วไม่มีเซียนอมตะชายหรือ?” ถามไปรอบหนึ่ง ลู่หยางสงสัยว่าความทรงจำของตนเองผิดพลาด หรือถูกใส่ความทรงจำปลอมเข้ามา“ท่านเซียน ตื่นสิ เกิดเรื่องแล้ว” ลู่หยางปลุกเซียนอมตะที่กำลังหลับ
เมื่องานเฉลิมฉลองจบลง เซียนอมตะอ้างว่าเหนื่อยล้าทั้งกายใจใช้สมองมากเกินไป จึงนอนหลับในพื้นที่จิตวิญญาณแน่นอนว่าลู่หยางไม่เข้าใจว่าเซียนอมตะนั่งอยู่บนอัฒจันทร์นอกจากแสดงละครต่อกรกับตนเองแล้ว มีอะไรที่ทำให้นางเหนื่อยได้“อะไรกันเนี่ยย~” เซียนอมตะได้ยินเสียงเรียก อุบอิบในปาก ลากเสียงท้ายยาวนางฝืนลืมตาเป็นรูเล็กๆ มองลู่หยางแวบหนึ่ง แล้วหันไปนอนต่อ“ปล่อยให้ข้าผู้เป็นเจ้าสำนักนอนสักครู่…” พูดจบก็หลับตาลง“เซียนอมตะชายหายตัวไปแล้ว”“อะไรนะ ผู้นำสามหายตัวไปแล้ว?”เซียนอมตะผุดลุกขึ้นนั่งทันที พวกเขาตระกูลอมตะมีสามคนผู้นำใหญ่คือนาง ผู้นำสองคือลู่หยาง ผู้นำสามคือเซียนอมตะชาย ทั้งสามคนมีวิทยายุทธ์เฉลี่ยในระดับกึ่งเซียน ถือว่าแข็งแกร่งที่สุด หากขาดเซียนอมตะชายคนหนึ่ง…ดูเหมือนว่าวิทยายุทธ์เฉลี่ยก็ยังอยู่ในระดับกึ่งเซียน?เห็นทีว่าผู้นำสามคงไม่สำคัญเท่าไหร่“ไม่ถูกสิ เขาปกติดีอยู่เรื่อยๆ ทำไมถึงหายตัวไปได้?”
ปฏิกิริยาของเซียนอมตะกลับ
