หลงฮั่วได้รับยาช่วยชีวิตหลายเม็ด ถูกกรรมการช่วยออกมาเมิ่งจิ่งโจวเป็นผู้ชนะลำคอของหลงฮั่วรู้สึกสดชื่น เป็นฤทธิ์ของยาที่กำลังออกผล เขาค่อยๆ ฟื้นสติ สมองว่างเปล่า ผ่านไปครู่หนึ่งจึงรู้ตัวว่าตนเองพ่ายแพ้แล้ว“เป็นอะไรไหม เจ้าต่อสู้ได้ดีมาก”เมิ่งจิ่งโจวยื่นมือดึงหลงฮั่วให้ลุกขึ้นหลงฮั่วส่ายหน้า แย้มยิ้มขมขื่น “แพ้ก็คือแพ้ ข้าไม่ใช่คนที่ทนแพ้ไม่ได้”เมิ่งจิ่งโจวเป็นห่วงว่าหลงฮั่วหลังจากพ่ายแพ้แล้วจะท้อแท้ไม่มีกำลังใจ จึงปลอบใจด้วยความหวังดี “ข้ารอให้เจ้าเอาชนะข้าในคราวหน้า”หลงฮั่วนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วจึงพยักหน้า “อืม”ทั้งสองสนทนากันสั้นๆ หลงฮั่วเดินลงจากเวที เห็นผู้ใหญ่บ้านกำลังรออยู่ด้านล่าง ผู้ใหญ่บ้านเป็นชายวัยกลางคนที่เคร่งขรึม“ผู้ใหญ่บ้าน… ข้าทำให้หมู่บ้านผิดหวัง”
รอยยิ้มปรากฏที่มุมปากของผู้ใหญ่บ้าน เขาตบไหล่หลงฮั่ว“ต่อสู้ได้ถึงเพียงนี้ก็นับว่ายอดเยี่ยมแล้ว เมิ่งจิ่งโจวไม่ใช่คนธรรมดาทั้งเป็นคุณชายใหญ่แห่งตระกูลเมิ่ง และยังเป็นศิษย์สำนักเวิ่นเต๋าตระกูลเมิ่งเป็นตระกูลใหญ่อันดับหนึ่งในยุคปัจจุบัน สำนักเวิ่นเต๋าก็เป็นสำนักใหญ่อันดับหนึ่ง สองสถานะนี้หนุนหลัง เขาย่อมกวาดล้างผู้อายุรุ่นราวคราวเดียวกันได้ทั้งหมด”“อีกอย่าง เจ้าดูว่าใครมาแล้ว”หลงฮั่วเงยหน้าขึ้นมอง เห็นผู้ใหญ่บ้านหลบออกไป ปรากฏร่างงดงามสองร่าง คนหนึ่งคือเพื่อนจากวัยเด็ก อีกคนคือพี่สาวบุญธรรมที่รักเขาเหมือนน้องแท้ๆ“พี่หลงฮั่ว
