มขนพ่นคมกระบี่บางเท่าขนวัว คมกระบี่ทั้งหลายรวมตัวบนใบมีดคมกระบี่แผ่กระจาย ดุจสายรุ้ง ดุจมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ กวาดล้างทั่วทั้งหกทิศ กลืนกินฟ้าดินฉึก——
ขงฮ่าวถูกกระบี่นี้เล่นงานตรงๆ แม้จะยกแขนป้องกันไว้ก่อนก็ไร้ประโยชน์ แขนของเขาเลือดสาดกระเซ็น ลมหายใจชะงักทันใดอาการบาดเจ็บไม่เบา“เจ้าหนู จะแพ้แล้วหรือ?” เสียงหนึ่งก้องในห้วงความคิดของเขาเสียงทุ้มต ่า ช้าๆ จินตนาการได้ว่าผู้พูดต้องเป็นสิ่งมีชีวิตใหญ่โตมหึมาเพียงใด“ไม่ต้องมายุ่งกับข้า” กระบี่เมื่อครู่ทำให้ขงฮ่าวตระหนักถึงความแตกต่างระหว่างตนเองกับลู่หยาง นี่คือความแตกต่างในพรสวรรค์ไม่ใช่สิ่งที่จะชดเชยได้ด้วยความพยายามเขาจ้องมองสิ่งมีชีวิตมหึมาผ่านลูกกรงเหล็กในห้วงความคิดสิ่งมีชีวิตมหึมาหัวเราะเยาะ เย้ยหยันความเอาแต่ใจของขงฮ่าว“จงพูดจาให้สุภาพหน่อย เด็กเอาแต่ใจ หากไม่มีข้า วันนี้เจ้าจะมีชีวิตอยู่ถึงป่านนี้หรือ?”“ตั้งแต่เจ้าเกิดมา ข้าก็อยู่ในร่างของเจ้าแล้ว ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นคนเก็บกดแค่ไหน เจ้าดูเหมือนเก็บตัว แต่การต่อสู้ทุกครั้ง เจ้าเคยยอมแพ้สักครั้งไหม? ความปรารถนาในชัยชนะของเจ้านั้นแรงกล้ายิ่งกว่าใคร หากไม่เป็นเช่นนั้น ข้าคงไม่เลือกเจ้า”“เจ้าต้องการอะไร?”“พลัง สิ่งที่เจ้าขาดคือพลัง ข้าจะให้ยืม”
ขงฮ่าวเงียบมองสิ่งมีชีวิตมหึมา แน่นอน แค่เพียงพลังเพียงน้อยนิดที่รั่วไหลออกมาจากนิ้วมือของอีกฝ่าย ก็เพียงพอที่จะทำให้เขาหักเหสถานการณ์และคว้าชัย
