ยที่แข็งแกร่งเพียงใดเมิ่งจิ่งโจวพยักหน้าอย่างพอใจ เจ้าหมอลู่หยางนี่ก็พอใช้ได้อยู่โครม——
เมิ่งจิ่งโจวใช้หกท่าสั่นสะเทือนฟ้า เหยียบออกไปก้าวหนึ่งอย่างรุนแรง กำลังสั้นส่งพลัง พลังหมัดสามชั้น ส่งหลงฮั่วกระเด็น!หลงฮั่วค่อยๆ สลัดพลังหมัดออกจากร่าง ถอยไปเรื่อยๆ จนถึงระยะครึ่งฉื่อจากขอบเวทีประลอง จึงยืนมั่นได้เมิ่งจิ่งโจวแสดงความประหลาดใจเล็กน้อย “ใช้ได้นี่ รับหมัดนี้ได้ไปต่อกันอีก!”เมิ่งจิ่งโจวไม่รอช้าอีก ใช้หกท่าสั่นสะเทือนฟ้าอย่างต่อเนื่องผลักดันให้หลงฮั่วถอยหลัง แต่ทุกครั้งที่เขาคิดว่าจะสามารถผลักหลงฮั่วออกจากเวทีประลองได้ หลงฮั่วก็รับหมัดนี้ไว้ได้อย่างไม่คาดคิดแต่ถึงอย่างนั้น หลงฮั่วก็ค่อยๆ รับการโจมตีอันรุนแรงแบบนี้ไม่ไหว“เจ้าสู้ข้าไม่ได้หรอก ยอมแพ้เถอะ”ยอมแพ้หรือไม่?หลงฮั่วตระหนักถึงความแตกต่างระหว่างทั้งสองฝ่าย ไม่ยอมรับในใจ หลับตาลง ต่อสู้มาตั้งนาน เขาก็เหนื่อยแล้ว สู้ต่อไปก็เปล่าประโยชน์ ผลลัพธ์ถูกกำหนดไว้แล้วระยะห่างระหว่างเขากับอัจฉริยะแท้จริงใหญ่ขนาดนี้เชียวหรือ?“พี่หลงฮั่ว ท่านต้องสู้นะ!”“หลงฮั่ว อย่ายอมแพ้!”
“ท่านเอาชนะข้า เป็นตัวแทนหมู่บ้านออกมาต่อสู้ จะยอมแพ้ได้อย่างไร!”หลงฮั่วนึกภาพเพื่อนๆ ในหัว เพื่อนวัยเยาว์ สหายสนิท และลูกชายหัวหน้าเผ่าที่เป็นทั้งศัตรูและมิตร…พวกเขาราวกับปรากฏตัวตรงหน้า เรียกชื่อเขา“ยอมแพ้ไม่ได้!”เขาแบกความหวังของหมู่บ้าน เป็นตัวแทนตระกูลหลงออกมาสู้จะย
