บี่เดียวนี้แฝงไว้ซึ่งสรรพสิ่ง แปรเปลี่ยนได้ไร้ขีดจำกัดไม่ใช่กระบี่ที่ขั้นแก่นทองคำจะฟันได้แม้แต่ขั้นทารกแรกกำเนิดที่ฟันกระบี่เช่นนี้ได้ ก็ต้องเรียกว่าอัจฉริยะ!
ผู้อาวุโสซือคงเห็นหลู่ปาเชียนที่ข่มขู่มาตลอดแสดงสีหน้าเช่นนี้สบายใจยิ่งกว่ากินไอศกรีมในฤดูร้อน“ฮ่ะๆ ข้าบอกไปแล้ว หมิงไท่คือผู้เดียวที่ได้รับตำรากระบี่สูงสุดของหอกระบี่”……“กระบี่นี้ใช้ได้ ข้าใช้ท่าจ้านจือเจวี๋ยก็ได้แค่นี้” ในพื้นที่จิตวิญญาณ ลู่หยางที่ถูกกักขัง มองการต่อสู้บนเวทีประลองผ่านหน้าต่างเล็กๆ ที่เซียนอมตะทิ้งไว้ท่วงท่าของหมิงไท่ช่างเหนือความคาดหมายหากไม่ใช่เพราะหมิงไท่ เขาแทบลืมไปแล้วว่าตนเป็นนักกระบี่“เด็กน้อยคนนี้ไม่เหมือนมนุษย์” เซียนอมตะจ้องหมิงไท่สองตาแล้วไร้ความสนใจนางไม่สนใจ แต่ลู่หยางสนใจ ลู่หยางรีบถามว่าเกิดอะไรขึ้น“เขาเหมือนวิญญาณกระบี่ที่มีจิตสำนึกแท้จริง กลายเป็นสิ่งมีชีวิต และมีคนสร้างร่างกายให้ เชิญเขาเข้าไปข้างใน วิญญาณและเนื้อหนังรวมเป็นหนึ่ง ทำให้เขากลายเป็นมนุษย์แท้จริง”ลู่หยางเข้าใจบางอย่าง เขามีข้อมูลของอัจฉริยะทุกคนที่เข้าร่วมแข่งขัน ข้อมูลระบุว่าหมิงไท่ได้รับการยอมรับจากปรมาจารย์หอกระบี่สืบทอดศิลปะของท่าน
“หรือว่าเขาคือวิญญาณกระบี่ของปรมาจารย์หอกระบี่?”หากเป็นเช่นนั้น ทุกอย่างก็อธิบายได้
