ท่านเก็บข้าได้ ข้ากำแผ่นหยกนี้ไว้ในมือ แผ่นหยกเป็นเบาะแสเดียวที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้ข้า ข้าพกติดตัวมาตลอด ไม่เคยปล่อยให้ตกพื้น”“เจ้าเป็นคนแรกที่ทำให้แผ่นหยกตกพื้น”“รู้หรือไม่ มังกรมีเกล็ดจำนวนมาก แต่มีหนึ่งเกล็ดไม่ให้ใครแตะต้อง ยามถูกแตะ… ต้องตาย!”จวงเสวียนลำคอส่งเสียงคำรามราวสัตว์ร้าย ทำให้คนขนหลังลุกซู่ เขายกศีรษะขึ้นอย่างกระทันหัน จ้องหมิงไท่ เลนส์ตาราวอสูรป่าที่สูญเสียสติสัมปชัญญะ“พลังของเขา…”ประมุขสำนักบังลมแสดงความประหลาดใจเล็กน้อย ยามนี้พลังของจวงเสวียนแทบเทียบเท่าขั้นทารกแรกกำเนิดตอนต้นต้องรู้ว่า จวงเสวียนมีเพียงขั้นแก่นทองคำตอนต้น
จวงเสวียนบ้าคลั่ง พุ่งใส่หมิงไท่ทันที ร่างกายแผ่กระจายรัศมีสีดำน่าสยดสยอง ไม่รู้เป็นวิชายุทธ์อะไร แต่รู้แน่ชัดว่าไม่มีใครอยากเป็นคู่ต่อสู้ของเขา!ตูม——จวงเสวียนถูกคมกระบี่พัดกระเด็น ตกลงไปนอกเวทีประลอง“โอ้ อันตรายจริงๆ” หมิงไท่ยังตกใจ ตบอกเบาๆเมื่อสงบจิตใจลงแล้ว จึงเดินไปที่ขอบเวทีประลอง มองจวงเสวียนที่ยังงงงัน อุ้มกระบี่คำนับ“พลังแรงไม่ได้หมายถึงวิทยายุทธ์สูง หมิงไท่ได้รับคำสอนแล้ว”จวงเสวียนกะพริบตาปริบๆ ยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่ควรเป็นตนบ้าคลั่งฉีกหมิงไท่เป็นชิ้นๆ หรือ ทำไมกลายเป็นตนเองแพ้?……“ศิษย์ที่หอกระบี่ของพวกเจ้ารับมาจากที่ใด?” หลู่ปาเชียนมองผู้อาวุโสซือคงด้วยความตกตะลึงคนอื่นอาจมองไม่ออก แต่เขาผู้บำเพ็ญขั้นข้ามพิบัติมองเห็นได้ชัดเจน กระ
