ย้อนเวลากลับไปเล็กน้อย“นี่คือสำนักเวิ่นเต๋าสินะ ช่างยิ่งใหญ่โอ่อ่า”หมิงไท่ยืนอยู่หน้าประตูสำนักเวิ่นเต๋า เอ่ยชื่นชมอย่างประทับใจ“หมิงไท่ ไปกันเถอะ” ผู้อาวุโสซือคงเร่งให้เขาตามมาสองคนเดินผ่านป่าไผ่ ข้ามลำธาร เข้าสู่ใจกลางของสำนักเวิ่นเต๋า สถานที่จัดงานหลักของงานเฉลิมฉลองครั้งนี้วิญญาณแม่น ้าโผล่ศีรษะออกมา ตรวจสอบทุกคนที่เข้าสำนักเวิ่นเต๋า เพื่อยืนยันว่าพวกเขามีสิทธิ์เข้ามาในสำนักเวิ่นเต๋าหรือไม่“ครั้งนี้คึกคักกว่าทุกปีเลยนะ” มองดูอัจฉริยะและผู้ทรงพลังทยอยเข้ามา วิญญาณแม่น ้าพึมพำเบาๆ ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มพึงพอใจมันคือวิญญาณของลำธาร ได้รับโชคลาภจากฟ้าดิน เกิดประกายแห่งปัญญาเล็กๆ ส่งให้เซียนบรรพกาลชี้นำพรสวรรค์ หล่อเลี้ยงจนเกิดสติปัญญาแท้ รำลึกถึงพระคุณของเซียนบรรพกาล จึงสมัครใจเป็นวิญญาณผู้พิทักษ์สำนัก เป็นประจักษ์พยานต่อความรุ่งเรืองและเสื่อมถอยของสำนักเวิ่นเต๋า
วิญญาณแม่น ้าไม่ทันสังเกตว่า พร้อมกับการเข้ามาของหมิงไท่ทั้งสอง ยังมีกลุ่มผู้มาเยือนที่ไม่ได้รับเชิญอีกกลุ่มหนึ่งพวกเขาเคลื่อนไหวในป่าไผ่ ไร้เสียงไร้ร่องรอย ราวกับไม่มีตัวตนไม่มีใครสังเกตเห็นตัวตนของพวกเขา“ได้ยินมานานแล้วว่าสำนักเวิ่นเต๋ามีวิญญาณผู้พิทักษ์สำนักอยู่หนึ่งตน พลังร้ายกาจยิ่งนัก วันนี้ได้เห็นก็จริงดังคำร ่าลือ น่าเสียดายที่คราวนี้เจอข้าเข้า” อาจารย์หลวงหัวเราะเย็น อ้อมผ่านวิญญาณแม่น ้า นำพาทุกคนเข้าสู่สำนักเวิ่นเต๋า
