บกัน” หลานถิงทักทายอย่างกระตือรือร้น“น้องหลาน เจ้ารู้จักน้องเถาหรือ?” ลู่หยางเห็นทั้งสองยิ้มระรื่นยิ้มแล้วล้วนสวยงาม ความสัมพันธ์ดูเหมือนดีมากทั้งสองต่างมีร่างเซียน บางทีอาจมีภาษาร่วมกันมากมาย“ข้าเคยได้ยินอาจารย์เล่าว่าประมุขหลัวรับศิษย์ที่มีพรสวรรค์ล ้าเลิศไม่ด้อยไปกว่าข้า วันนี้ในที่สุดก็ได้พบกันแล้ว” เถาเหยาเยี่ยจับมือหลานถิงอย่างกระตือรือร้น ย้ายเท้า ให้ลู่หยางและหลานถิงรักษาระยะห่างหลานถิงก็เสริม เสียงหวานละมุน “หญิงน้อยกับน้องเถาถูกชะตากันตั้งแต่แรกพบ น้องเถาคิดจะใช้ร่างของหญิงน้อยในภาพมายาพยับแดด”เถาเหยาเยี่ยหัวเราะเบาๆ ส่ายแขนของหลานถิงอย่างเบามือ “ข้าเฝ้าฝันมานานที่จะใช้ร่างของสตรีงามในภาพมายาพยับแดด วันนี้ได้พบน้องหลาน ข้าตะลึงในความปราดเปรื่อง ไม่นึกว่าในโลกนี้จะมีหญิงงามถึงเพียงนี้ สำหรับภาพมายาพยับแดดแล้ว ช่างเหมาะสมเหลือเกิน”“อย่าได้กล่าวถึงความงาม น้องเถางามกว่าหญิงน้อยมากนัก สิ่งเดียวที่หญิงน้อยภูมิใจได้ก็คือวิทยายุทธ์เท่านั้น”
ลู่หยางรู้สึกว่าบรรยากาศนี้ช่างประหลาดอยู่สักหน่อย แต่ไม่รู้ว่าประหลาดตรงไหน จึงไม่ได้เอ่ยอะไรอวี้จือสังเกตเห็นกล่องบีบแสงที่วางอยู่ข้างเท้าของหลัวหงเซีย จึงเอ่ยปากว่า “ไม่ทราบว่าประมุขหลัวนำกล่องวิเศษออกมาด้วยเหตุใดกิจธุระสำเร็จลุล่วงแล้วหรือยัง?”หลัวหงเซียครุ่นคิด ผู้อาวุโสที่รู้จักในวงการผู้บำเพ็ญแทบทั้งหมดล้วนถูกกักอยู่ในกล่อง คงจะไม่มีธุ
