ะหม่าที่มีก่อนหน้าศิษย์กับอาจารย์คู่หนึ่งบังเอิญเดินผ่านมา เห็นลู่หยางกับศิษย์พี่ใหญ่อวี้จือ“อาจารย์ ท่านว่าลู่หยางอายุและวิทยายุทธ์ก็พอๆ กับข้า ทำไมเขาถึงได้เป็นรักษาการเจ้าสำนัก และยังมีสิทธิ์เป็นประธานพิธีบูชาด้วย?”มีอัจฉริยะวัยเยาว์คนหนึ่งอิจฉาลู่หยางอยู่ลึกๆ เขามาจากสำนักชั้นเลิศหนึ่งในเก้าที่ชื่อสำนักบังลม อาจารย์ของเขาคือประมุขสำนัก
บังลม การที่เขาได้มาร่วมงานเฉลิมฉลองที่สำนักเวิ่นเต๋าไม่ใช่แค่เพราะเขามาจากสำนักบังลม แต่เพราะเขาเป็นหนึ่งในผู้เข้าแข่งขันรอบสุดท้ายสถานะของเขากับลู่หยางค่อนข้างใกล้เคียงกัน แต่ตำแหน่งกลับห่างกันลิบลับ ในใจรู้สึกไม่สมดุล อดรู้สึกไม่ยอมรับไม่ได้“หุบปาก!” ประมุขสำนักบังลมเอ่ยเสียงต ่า ดุลูกศิษย์ตัวเองอัจฉริยะวัยเยาว์ตกใจ อาจารย์มักอ่อนโยนกับเขาเสมอ ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่อาจารย์ดุเขาเช่นนี้?ประมุขสำนักบังลมไม่มีเวลาใส่ใจปฏิกิริยาของลูกศิษย์ เขาตอนนี้เหงื่อเย็นไหลออกมาแล้ว สายตาจับจ้องที่ลู่หยางแต่จุดสนใจของเขาไม่ใช่ลู่หยาง แต่เป็นอวี้จือที่อยู่ข้างลู่หยางแม้ว่าเขาจะไม่มีสถานะสูงส่งเท่าประมุขห้าสำนักใหญ่ แต่ในฐานะที่เป็นสำนักชั้นเลิศเก่าแก่ ฐานะก็ล ้าเลิศอยู่ดี รู้เรื่องบางอย่างเช่นเขาได้ยินมาว่าเมื่อหลายร้อยปีก่อน สำนักเวิ่นเต๋ามีศิษย์ผู้หนึ่ง ใช้พลังเพียงคนเดียวเอาชนะประมุขสี่สำนักเซียนใหญ่ ซึ่งในนั้นยังรวมพระเจี๋ยซาผู้มีชื่อเสียงมานานพระเจี๋ยซาเป็นใค
