ลู่หยางยังไม่รู้เลยว่าแขกรับเชิญของสำนักเวิ่นเต๋ากำลังถูกแขกรับเชิญอีกกลุ่มหนึ่งรุมโจมตีอยู่เรื่องเช่นนี้ในโลกการบำเพ็ญเซียนถือเป็นเรื่องธรรมดาสามัญในฐานะที่เป็นผู้บำเพ็ญที่ร ่ารวยพลังอำนาจ ทุกคนล้วนทำตามความชอบของตน การต่อสู้ประหัตประหารเป็นเรื่องปกติ การถูกไล่ล่าก็เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นบ่อยครั้งท่านเต๋าปู้อวี่มีความรู้สึกเข้าใจเรื่องนี้อย่างลึกซึ้งเซียนอมตะฉลองสมใจอยากในการบูชาเสร็จสิ้น ก็มอบร่างกายคืนให้ลู่หยางเหล่าศิษย์พี่ศิษย์น้องต่างตั้งร้านเรียงรายข้างทาง กิจกรรมหลากหลายรูปแบบ ลู่หยางยังจำไม่ได้ทั้งหมดเมื่อมีการเสนอให้จัดเกมขึ้นเองได้ บรรดาศิษย์พี่ศิษย์น้องต่างกระตือรือร้น ทุกคนล้วนมีความคิดของตนเอง คำขออนุมัติพรั่งพรูเข้ามาที่ถ ้าพักดั่งเกล็ดหิมะ เซียนอมตะให้อำนาจลู่หยางจัดการ ลู่หยางมองดูคำขอก็ปวดหัว จึงมอบอำนาจให้ศิษย์พี่ใหญ่เป็นผู้จัดการแทน
มาตรฐานการอนุมัติของศิษย์พี่ใหญ่นั้นเรียบง่ายมาก เพียงแค่ไม่เป็นอันตราย ไม่ทำลายภาพลักษณ์ของสำนักเวิ่นเต๋า ก็สามารถจัดกิจกรรมได้“เจ้าสำนักลู่”“สวัสดีเจ้าสำนักลู่”“สวัสดีเจ้าสำนัก”ตลอดทางเต็มไปด้วยเสียงทักทาย ลู่หยางผงกศีรษะตอบกลับทีละคน ความรู้สึกเช่นนี้ช่างสุดยอดจริงๆลู่หยางถอดเสื้อคลุมพิธีการที่หนักอึ้งออก“ผู้รักษาการเจ้าสำนัก ท่านต้องการซื้อหนังสือสักเล่มหรือไม่?”ศิษย์พี่คนหนึ่งเรียกลู่หยาง เป็นศิษย์พี่ที่มักอยู่เวรที่ตำหนักรับภารกิ
