จคนของสำนักเวิ่นเต๋าจะเรียกลู่หยางว่าผู้รักษาการเจ้าสำนัก ส่วนคนนอกจะเรียกว่าเจ้าสำนัก“ซื้อหนังสือ? ที่หอคัมภีร์ไม่มีหรือ?” ลู่หยางสงสัย“ล้วนเป็นของดีที่หอคัมภีร์ไม่มี เจ้าสำนักจะดูสักหน่อยไหม?”ศิษย์พี่ตำหนักรับภารกิจยุยง ลู่หยางเกิดความสนใจ จึงหยุดยืนที่หน้าร้านหนังสือ อยากดูว่าที่นี่ขายสิ่งล ้าค่าอะไรบ้าง“ที่นี่มีอะไรขาย?”
“แม้ผู้รักษาการเจ้าสำนักจะเป็นศิษย์ของเจ้าสำนัก แต่คงไม่ได้ใกล้ชิดกับเจ้าสำนักนัก ที่นี่มีอัตชีวประวัติที่เจ้าสำนักเขียนเอง เล่าถึงชีวิตของเจ้าสำนักอย่างละเอียด ผู้รักษาการเจ้าสำนักจะซื้อสักเล่มไหม?”“อัตชีวประวัติของอาจารย์?” นี่เป็นหนังสือที่หอคัมภีร์ไม่มีจริงๆและลู่หยางก็รู้สึกสนใจมาก“ซื้อหนึ่งเล่ม”“ห้าสิบแต้มสะสม”ลู่หยางเม้มปาก ห้าสิบแต้มสะสมเพียงเพื่อซื้อหนังสือหนึ่งเล่มช่างแพงเสียจริง แต่เขาทำคุณความดีบ่อยครั้ง มีแต้มสะสมมากเหลือเฟือ ไม่ขาดแคลนเพียงเท่านี้แต้มสะสมถูกหักไป ศิษย์พี่ตำหนักรับภารกิจส่งหนังสือที่มีปกและขอบม้วนเป็นม้วนให้ลู่หยาง《สิ่งแวดล้อมในคุกราชวงศ์ต้าเซี่ย พลิกโฉมสองพันปี》“…นี่คืออัตชีวประวัติของอาจารย์หรือ?”ลู่หยางนึกขึ้นมาได้ว่าเคยได้ยินศิษย์พี่ใหญ่พูดถึงหนังสือเล่มนี้ศิษย์พี่ใหญ่บอกว่าอาจารย์คิดว่าคนเรามีชีวิตหนึ่งภพ สุดท้ายก็ควรทิ้งอะไรสักอย่างไว้ ท่านจึงเขียนหนังสือตามประสบการณ์ของตนเองก็คือหนังสือเล่มนี้
พูดให้ถูกต้องแล้ว สิ่งที่เขียนใ
