าวกับคาดการณ์ทุกอย่างไว้ล่วงหน้า ทุกย่างก้าวของเขาล้วนอยู่ในการคาดเดาของอีกฝ่าย พอสู้ไปสู้มา ตัวเขาก็ตกอยู่ในจังหวะของอีกฝ่าย ในสภาวะเช่นนี้ ย่อมพ่ายแพ้เป็นธรรมดา
“แล้วผมของท่านล่ะ?” ชิวจิ้นอันสีหน้าแปลกๆ หยางติ่งตอนเข้าไปยังมีผมดำปกคลุมศีรษะ แต่ตอนออกมากลับเหลือแค่หัวโล้นเท่านั้น
เขาถามทั้งที่รู้คำตอบ ตอนที่ลู่หยางใช้หมัดอรหันต์เล่นงานหวังหมิง เขาก็อยู่ในที่เกิดเหตุ
“ข้าไม่เคยเห็นวิชาหมัดที่เลวทรามถึงเพียงนี้ ซัดคนก็ว่าไปเถอะ แต่นี่ยังทำให้ผมร่วงอีก!”
หยางติ่งลูบหัวโล้นเกลี้ยงเกลาของตน โกรธจัดเหลือกำลัง
ด้วยรอยสักทั่วร่าง เขาดูเหมือนหัวหน้าแก๊งนักโทษหนีคุก ใครที่เห็นคงไม่มีใครคิดว่าเขาบริสุทธิ์
“นี่คือหมัดอรหันต์ที่รวมเป็นเอกภาพแห่งหมัด” ศิษย์พี่ใหญ่อธิบายจากด้านข้าง ทำให้ดวงตาของพระเจี๋ยซาเปล่งประกาย
หมัดอรหันต์? แถมยังเป็นเอกภาพแห่งหมัด? หมัดอรหันต์ที่ทำให้ผมร่วงได้?
พรสวรรค์ดีเช่นนี้ ทำไมไม่มาวัดเสวียนคงของข้า กลับให้โจรเฒ่าปู้อวี่ไปเก็บเข้าสำนักเสียได้?
“เอกภาพแห่งหมัด พอคิดดูก็ใช่” หยางติ่งรู้สึกเสียดายยิ่ง คิดอย่างนั้นก็ถูกเหมือนเอกภาพแห่งหมัดจริงๆ เพียงแต่ผลลัพธ์ของวิชานี้ประหลาดเกินไป ทำให้เขาคิดไม่ทัน
“จริงสิ เฒ่าชิว ลู่หยางโวยวายเรียกให้ท่านเข้าไปโดนซัด” หยางติ่งนึกขึ้นได้ เอ่ยกับชิวจิ้นอันด้วยรอยยิ้มไม่ซื่อ
“ลู่หยางเจ้าหนุ่มนี่บอกว่า ท่านก็แค่วิทยายุทธ์สูงไปหน่อย หากอยู
