เมฆพุ่งทะยานอย่างรวดเร็ว เซียนอมตะไม่ทันตั้งตัว ไม่ได้ยืนมั่น
กลิ้งตกจากหัวเมฆไปถึงท้ายเมฆ เกาะริมเมฆไว้แน่น ครึ่งตัวห้อยอยู่
นอกเมฆอย่างทุลักทุเล
นางใช้เวลาพักใหญ่กว่าจะปีนกลับขึ้นมาบนเมฆได้ ดูแล้วช่าง
อิดโรย
“เด็กอวี้ เจ้าแกล้งข้าใช่หรือไม่!” นางเบ้ปากจ้องมองอวี้จือ
อวี้จือนิ่งเฉย “ไม่ใช่ เป็นอุบัติเหตุ”
“แกล้ง!”
“อุบัติเหตุ”
“แกล้ง!”
“อุบัติเหตุ”
ลู่หยางโผล่หน้ามา ขัดจังหวะการทะเลาะกันของเซียนยุคโบราณ
กับเซียนยุคปัจจุบัน “เอ่อ ศิษย์พี่ใหญ่ ฝ่าบาทบอกหรือเปล่าว่าการ
ประชุมครั้งนี้จะทำอะไร?”
“จะจัดการแข่งขันของผู้บำเพ็ญหนุ่มสาว คัดกรองผู้ที่สลายพลัง
บำเพ็ญเริ่มใหม่”
“หา?”
……
อาจารย์หลวงแห่งแคว้นต้าอวี๋เงยหน้า มองเมฆที่ลอยผ่านเหนือ
ศีรษะ ตาเล็กลง
“อาจารย์หลวง ท่านเป็นอะไรหรือ?” ลูกน้องถาม หวังจะ
ช่วยเหลือ
“เมื่อครู่คนที่นั่งบนเมฆคือลู่หยาง”
ลูกน้องตกใจ “อะไรนะ?! พวกเราจะลงมือหรือไม่?”
พวกเขามาที่ใกล้สำนักเวิ่นเต๋า เพื่อสำรวจบริเวณโดยรอบ ดูว่า
จะใช้วิธีใดแทรกซึมเข้าไปในสำนักเวิ่นเต๋า ปูทางวางแผนล่วงหน้า
ไม่คาดคิดว่าแค่มาถึงบริเวณใกล้สำนักเวิ่นเต๋า ก็เห็นเป้าหมาย
ในครั้งนี้แล้ว
อาจารย์หลวงส่ายหน้า มีแผนการอื่น “ยังไม่ต้อง ฆ่าลู่หยางตอน
นี้ก็ง่ายเกินไป ต้องรอจนถึง
ตอนที่งานฉลองเปิดงาน ให้เขาตายต่อ
หน้าทุกคน!”
เขาไม่เพียงแค่ต้องการฆ่าลู่หยาง แต่ยังต้องการทำลายสำนักเวิ่น
เต๋าทั้งหมด!
