แต่ให้เขานั่งร่วมกับฝ่าบาทและเจ้าสำนักทั้งห้า เพื่อปรึกษาเรื่อง
สำคัญของฝ่ายธรรมะ เขาก็ยังรู้สึกฝืนใจอยู่บ้าง
“ข้าจะไปกับเจ้าด้วย” ในที่สุดศิษย์พี่ใหญ่ก็กล่าวถ้อยคำที่ทำให้
ลู่หยางรู้สึกสบายใจขึ้น
ลู่หยางค่อยใจชื้นขึ้นมาบ้าง ข้าเป็นเพียงผู้บำเพ็ญขั้นแก่น
ทองคำธรรมดา จะคู่ควรให้นั่งร่วมกับเจ้าสำนักทั้งสี่คนอื่นได้อย่างไร
มีศิษย์พี่ใหญ่คอยหนุนหลัง ความกดดันก็น้อยลงมาก
“ไปกันเถอะ”
การไปประชุมก็ไม่มีอะไรต้องเตรียมตัว แค่ไปก็พอ ศิษย์พี่ใหญ่
ออกจากถ ้าพัก แหงนหน้ามองฟ้า นิ้วโป้งกับนิ้วชี้จับวัด เมฆบน
ท้องฟ้าเคลื่อนหายไปก้อนหนึ่ง เกิดเป็นเมฆลอยมาอยู่ใต้เท้าของนาง
“เชิญท่านรักษาการแทนเจ้าสำนัก”
ลู่หยางถูกยึดร่าง เซียนอมตะไม่ลังเลที่จะใช้ร่างของลู่หยางขึ้น
เมฆ
เซียนอมตะยืนบนเมฆ ไขว้แขนหน้าอก มองไปข้างหน้า ใบหน้า
เรียบเฉย
“เด็กอวี้ ออกเดินทางได้”
ฉึ่บ——
